Domino '08: Efterklang, Our Broken Garden

Een van de sterke punten van het Domino Festival is dat er elke avond opnieuw minstens evenveel waarde gehecht wordt aan de andere acts op de affiche. Opener van dienst was Peter Broderick. De in Kopenhagen residerende Amerikaan maakt deel uit van Efterklang, maar brengt binnenkort ook zijn eerste volwaardige soloalbum uit. In de AB kregen we daar een voorsmaakje van en al snel viel een onmiskenbare link met de muziek van Efterklang te ontwaren. Laten we het 'Efterklang-light' noemen. Vooral de nummers die hij op piano en viool bracht - Broderick werkte voortdurend met loops - leken bij momenten zo uit nummers van Efterklang gelicht te zijn. Enkel toen Broderick de gitaar ter hand nam, ging deze vergelijking niet op. Met zijn minimale composities en het stemtimbre van José Gonzalez vormde de knutselaar dan ook de ideale opwarmer voor Efterklang.

 

Ook Anne Brønsted, die eveneens deel uitmaakt van de livebezetting van Efterklang, verscheen eerst zonder haar Efterklang-collega's op het podium. Onder de naam Our Broken Garden brengt haar groep binnenkort een eerste ep uit op Bella Union, maar in de AB deed ze het alleen. Gezeten achter de piano bracht Brønsted een vijftal nummers die jammergenoeg niet altijd wisten te overtuigen. Qua breekbaarheid zou de vergelijking met Sleepingdog gemaakt kunnen worden, maar Brønsted kon ons amper ontroeren. Haar ietwat ijle stem en delicaat pianowerk deden ons echter wel vermoeden dat dit mét groep anders zou kunnen uitdraaien. Voorlopig wachten we dus nog even af.

 

Het was al de tweede keer dat Efterklang zijn aantreden maakte op Domino en de groep heeft de afgelopen jaren een heuse aanhang verworven. Desondanks was de ABBox opvallend leeg. Zoals steeds hadden de afwezigen ongelijk, want wat Efterklang presteerde, was haast fenomenaal. Het Deense achttal had resoluut gekozen voor een set waar zo goed als enkel plaats was voor het meer uitbundige werk. Polygyne was geknipt om de toon te zetten en maakte onmiddellijk duidelijk waar Efterklang voor staat. De eerste echte hoogtepunten noteerden we echter pas bij Caravan en vooral bij het werkelijk sublieme Chapter 6. Dat laatste was bovendien een typevoorbeeld van de veelzijdigheid van de groep, niet enkel muzikaal maar ook qua ‘mood swings’. De percussie op twee stoelen maakte vooral duidelijk dat we te maken hadden met een groep die ontzettend graag doet wat ze doet.

 

Dat spelplezier zette zich al snel over op het publiek. Het was een waar plezier om de groep aan het werk te zien, al was het maar door de kamerbrede glimlach van frontman Casper Clausen. Maar hoe fijn het ook was om de groep te zíen spelen, nummers als Frieda Found a Friend of het door elektronica voortgestuwde Step Aside laten zich nog het best beluisteren met de ogen toe. We kregen ook een nieuw nummer voorgeschoteld, als dank voor ons braaf gezoem en geklap. Mirror Mirror liet een melodieuzere Efterklang horen dan we gewend zijn. Er ging zowaar wat van de bombast van Arcade Fire in schuil.

 

Bisnummer en afsluiter Jojo vatte het concert op prachtige wijze samen: onvergelijkbaar, ongrijpbaar, onnavolgbaar en ongedurig. Duizend en één verschillende wendingen binnen een nummer en het toch samenhangend laten klinken; het is alleen Efterklang gegeven. De groep bewees in Brussel een waar unicum te zijn in een tijd waarin muziek als maar meer onderling inwisselbaar wordt.