duyster. presenteert: The Go Find, Best Parts - Waar genot
Hnita Jazz Club, 10 januari 2026
Traditioneel nodigt radioprogramma 'duyster.' de luisteraars uit om het nieuwe jaar samen in te zetten. Dat doen ze nu al een paar jaar in de sympathieke Hnita Jazz Club, waar ze deze keer oude bekenden The Go Find naast nieuwelingen Best Parts zetten. De keuze had niet beter kunnen zijn. Waar de tweede band zich graag aan het grote(re) publiek toonde, kon de eerste uitpakken met nieuw werk, dat in februari wordt ingeblikt en, als alles goed gaat, in het najaar de wijde wereld wordt ingestuurd.
Best Parts, dat zijn Hans Gruyaert (gitaar, keyboards), Stijn Anseel (gitaar, zang), Bertrand Lafontaine (bas, zang) en Tomas De Soete (drums, zang - jawel, die van de radio). Over een trage, ritmische basis laten de twee gitaristen de instrumenten converseren op een manier, die ons alvast aan een band als Spain deed denken, hoewel het fingerpicking gitaarspel van de frontman (en ook wel van de andere gitarist) soms deed denken aan dat van Mark Knopfler. Heel af en toe ging het tempo iets omhoog, maar zonder ooit te shockeren. Dat hoefde ook niet. De songs overtuigden ook zo wel. En Federal Dust, de uitstekend gekozen cover van Silver Jews, waarvoor Anseel even de bril moest opzetten, paste mooi in het geheel, dat de zaal echt wel wist te bekoren. Een aangename kennismaking, die onze nieuwsgierigheid alvast heeft geprikkeld.
Voor The Go Find lagen de kaarten toch enigszins anders. Na meer dan tien jaar stilte doken zij eind vorig jaar terug op met nieuwe songs in de rugzak. Met fantastische muzikanten als Nico Jacobs, Joris Caluwaerts en Steven Holsbeeks in de rangen leken ze daar al klaar om de wereld onderuit te schoffelen. In Heist-op-den-Berg was de samenstelling van de band iets ingedikt (één man minder) en bleef (de jarige) Jules Lemmens uitsluitend achter het drumstel zitten, waar in de Blikfabriek al eens werd afgewisseld.
Wat ook meteen duidelijk werd, was dat de songs inmiddels beter in de plooi zijn gevallen. Met het naderen van het opnamemoment werden duidelijk beslissingen genomen, die de songs ten goede zijn gekomen. Songtitels zijn er nog steeds niet en dus was het ook hier dat de set met Teva Rock (een werktitel dus) werd geopend. Frontman en voornaamste inspirator Dieter Sermeus was zijn aanstekelijk enthousiaste zelf van bij de eerste noten, huppelend over het podium en de draak stekend met het blokfluitspel van gitarist (en occasioneel bassist) Nico Jacobs. Ook in opvolger When You Come Around werd dit merkwaardige middelbare schoolinstrument nog ingezet, terwijl het vooral het fladderende toetsenspel van Caluwaerts was, dat hier met de meeste aandacht ging lopen. Verderop zou de blokfluit nog dienen als slide in nog zo'n mysterieus getiteld Werchter Rock, dat zowaar Radiohead-achtige grootheidswaanzin in zich had zonder dat dat ook maar het minste stoorde. Hopelijk gaat die chaotische grandeur niet verloren bij de opnames, want live was dit een magnifiek hoogtepunt, dat eindeloos mocht blijven duren.
Uiteraard stond er ook nu ouder werk als New Year, Everybody Knows It's Going To Happen Only Not Tonight of het minimale Adrenaline (met de bassynth in een hoofdrol) op het programma. Opvallend was dat die songs opvallend rustiger aanvoelden dan het nieuwe werk, waarin ze tien jaar opgespaarde energie leken gestopt te hebben. Een lied als I'll Sue You voelde zelfs bijna aggressief aan, hetgeen Sermeus buiten adem achterliet (hij gaf aan om misschien met een “Start To Run” te moeten beginnen). Nog opvallend was het geweldige, op enig toetsenwerk en achtergrondzang na solo gebrachte Gravity, dat de zaal ademloos deed toekijken. Afsluiten werd er dan nog gedaan met de “cover” (want net als Heart Shaped Stone, dat even eerder gespeeld werd, afkomstig van Dieter Von Deurne & The Politics) van I'm On Trial en een nerveus, gloednieuw I Wanna Be Your Band als bisnummer.
De nieuwe songs hebben bewezen dat ze bestaansrecht hebben en live blijft deze band een waar genot om aan het werk te zien. Tijd voor een volgende fase.
