Editors

"How can you know what things are worth if your hands won't move to do a days work?" klinkt het als een mantra in When Anger Shows. Geen idee tegen wie charismatische zanger Tom Smith het heeft, maar zijn eigen bandje kan je alvast geen gebrek aan werklust verwijten. Hun debuut ‘The Back Room’ brachten ze uit bij een klein label met weinig grote promomiddelen. Editors staan waar ze nu staan door veel concerten te spelen en langzaam maar zeker zieltjes te veroveren. Zoals het eigenlijk hoort dus, maar wat zeker in Groot-Brittannië vol sufgehypte artiesten tegenwoordig eerder uitzondering dan regel is.

 

Hun aanpak heeft duidelijk vruchten afgeworpen; twee jaar geleden zagen we nog een klein, schuchter groepje het voorprogramma van Franz Ferdinand spelen, nu zette een grootse band met bakken podiumprésence de uitverkochte Hallen van Schaarbeek volledig naar zijn hand.

 

Als we dan toch referenties willen noemen: op hun best klinken Editors passioneel als een jonge U2, zoals in het nieuwe, nog niet uitgebrachte nummer Banging Heads, inclusief "Ooh ooh ooh" refrein op zijn Bono's. Op hun slechtst laten ze zich soms nog wat te veel verleiden tot Coldplay-geneuzel, zoals op enkele tragere songs van het nieuwe album ‘An End Has A Start’.

 

Gelukkig hadden ze deze songs zondag thuis gelaten. Op de setlist was weinig plaats voor rustpunten. Van opener Lights over Bones en Munich tot de laatste bissen Smokers Outside The Hospital Doors en Fingers In The Factories: ze hielden de vaart erin en gingen als een pletwals over de zaal heen. Tot groot genoegen van een laaiend enthousiast publiek, dat overigens gemiddeld tien jaar ouder was dan de piepjonge groepsleden.