F*ck off - 50 years of Dissent - Punk is klaar voor de volgende vijftig jaar
Ancienne Belgique, 24 januari 2026
Het werd meteen bij het binnenkomen van de Ancienne Belgique duidelijk dat de mensen van Stadskanker carte blanche hadden gekregen van de Brusselse cultuurtempel. De ingang was omgetoverd tot een klein marktje, waar je eetstandjes, een kapper (coupé en frite), een zeefdrukkerij en wat dies meer zij kon vinden. Er was zoveel te zien en te doen dat je haast zou vergeten dat er ook nog optredens waren.
Het hoofdpodium was zowaar omgetoverd in een springskasteel, optredens werden op semi-begane grond afgewerkt, achteraan in de zaal en net toen we binnenkwamen, mocht het Belgisch-Engelse broer- en zusterduo Piss Rules de spits afbjjten. Gitaar en beats uit een doosje (een iPhone in dit geval) deden een beetje denken aan Brorlab of een lo-fi Snõõper.
Voor publiekparticipatie kregen ze alvast een tien, want ze bleken ook nog eens de presentatoren van het geheel te zijn. En dat deden ze met verve. Met harde hand joegen ze na de eigen set het publiek naar de kleine zaal, waar de drie Brusselse dames van Coucou C'est Moi klaar stonden in racepak, om de aanwezigen een ferme lap poppunk te verkopen. Drie stemmen zorgden daarbij voor de nodige dynamiek.
In de grote zaal stond ondertussen State Collapse klaar, die met band en rapper (Mario Bellas) aan de aftrap kwamen en muzikaal uit het Rage Against The Machine-/The Disposable Heroes Of Hiphoprisy-vaatje tapten. Het was in elk geval een zeer energieke performance. Een album is onderweg. Een voorloper daarvoor kan je hier al eens beluisteren.
Ondertussen was de grote zaal bijna volgelopen voor Motormouth, de toekomst van de Brusselse punkrock. Ook zij zijn bijna klaar met een debuutalbum, maar hebben wel al een tamelijk straffe ep om op terug te vallen, More Time (To Get High) is net als Code Brown al een klassieker. Tweeminutennummers met een hoog meezinggehalte zoals bijvoorbeeld Bad Nerves ze brengt. Dat belooft voor de releaseshow van het debuut.
En dan was het tijd voor een dubbele portie hardcorepunk. Burning Kross liet weten uit Jette te komen, maar het Vlaams was te Vlaams. Geen probleem, geen haan die ernaar kraaide. Frontman Tom raasde over het kabaal van zijn band en de zaal zag het met plezier gebeuren. Na al dat geweld kon je even terug op je positieven komen. La Chorale Des Invisibles is een zangkoor dat tot doel heeft de strijd van ongedocumenteerde vrouwen zichtbaar en hoorbaar te maken door middel van muziek. Ook dat is punk, de strijd tegen oneerlijkheid. Als laatste band stond Flux op het podium van de grote zaal. Met fronvrouw Anneke Chips gaven ze 'Peace Is A Lie' in zijn geheel ten beste: tien politiek getinte nummers in ongeveer achtien minuten. Dat kon tellen.
En toen was het gedaan. De twee van Piss Rules joegen iedereen naar buiten voor een verrassing. Daar arriveerde een boot die de gegadigden naar de afterparty in de beursschouwburg kon voeren. We lieten die voor wat het was. Intussen hadden we al lang door dat het goed kwam met de punk: er zijn nog voldoende mensen die geven om anderen. Het is na vijftig jaar nog steeds een levenswijze. De muziek is bijkomstig, maar wel lekker meegenomen, als je erop kan pogoën.