Fun Lovin' Criminals
FLC pakt uit
Jennifer Smits
Ancienne Belgique, Brussel — 27 september 2005
Die avond hing er een wolkje New York over Brussel. En dat komt allemaal omdat de [b]Fun Lovin’ Criminals[/b] er waren. Huey, de zanger van de FLC voor diegenen die het toch zouden vergeten zijn, zei ooit dat the Big Apple je beste maat is en soms ook een echte bitch. Normaalgezien maakt dat niet zoveel uit wat die mens zegt en luister je er niet naar maar live kan je gewoon niet anders dan het niet te doen, er niet naar luisteren, [i]got it[/i]?
De Fun Lovin’ Criminals is tot nu toe de enige groep die op tijd op het podium staat, alleen al daarvoor zou je in je handen moeten klappen. En dat doet het publiek ook. De handjes zitten na het voorprogramma, Cantaloop, wat los en de mond-en stemspieren zijn nu ook al goed opgewarmd. Iedereen is er klaar voor, behalve het balkon, dat voor een onbegrijpelijke reden werd afgesloten. Nu ja, who gives a fuck? Want in de zaal is er plaats genoeg. Je zal jezelf waarschijnlijk afvragen waarom dat scheldwoord daar staat, wel, je kan het zo stellen, je kan het aantal keer dat Huey dat woordje uitsprak niet op n hand tellen.
Tijd voor muziek. Wanneer Huey, Fast en Frank, de nieuwe drummer, op het podium komen zie je meteen dat deze mannen blij zijn dat ze naar ons land zijn gekomen. En terecht, tussen het Belgische publiek en de Fun Lovin’ Criminals is er over de jaren een echte band ontstaan. Op elk concert heerst er een gezellige sfeer. Sommige artiesten zien het publiek als een inkomstbron, anderen, zoals deze New Yorkse bende zien datzelfde publiek als friends, als we Huey mogen citeren. Dat familiair gevoel stelt iedereen op het gemak en zo kan de set echt beginnen. Van het laatste album Livin’ In The City speelde de groep een negental liedjes, waaronder het zuiderse Mi Corazon, het rockende The Preacher en het warme Gave Up On God. Bij dit laatste nummer kon je een sample horen van Interlude From Erica van Andy Armer.
Vergeet niet dat de FLC al meer dan tien jaar in het circuit zitten. Dus nummers hebben ze genoeg. Soms misschien te veel. Een keuze maken over welke in de set te zetten is dan niet gemakkelijk. En soms kies je dan voor de verkeerde. Zo klonk Come Find Yourself maar magertjes en hadden ze That Aint Right beter thuisgelaten. Gelukkig maakten ze het allemaal weer goed met hun wereldbekende hits als Scooby Snacks, Fun Lovin’ Criminals en een ode aan Barry White Love Unlimited. Odes genoeg dus, eerst aan Barry White, R.I.P en vooral aan New York, de stad die we elke keer beter leren kennen dankzij de mooie en soms ook minder mooie verhaaltjes die uit de pen van de groepsleden vloeien. Het verhaal had deze keer een happy ending; het publiek was toch wel tevreden en de groepsleden bedankten de mensen in de zaal alsof dit de laatste ontmoeting zou zijn.
Het was weer wat. Regen in Brussel, zon op het podium. Drie friends op het podium, twee onnozelaars in het publiek, waartegen Huey met reden tweemaal uitpakte met You shut the fuck up! Een fijn weerzien. Oh, als afsluiter: wat heeft er drie benen en woont op een boerderij? Paul McCartney en zijn vrouw! De mop van de avond, gelukkig ook de enige.
Tijd voor muziek. Wanneer Huey, Fast en Frank, de nieuwe drummer, op het podium komen zie je meteen dat deze mannen blij zijn dat ze naar ons land zijn gekomen. En terecht, tussen het Belgische publiek en de Fun Lovin’ Criminals is er over de jaren een echte band ontstaan. Op elk concert heerst er een gezellige sfeer. Sommige artiesten zien het publiek als een inkomstbron, anderen, zoals deze New Yorkse bende zien datzelfde publiek als friends, als we Huey mogen citeren. Dat familiair gevoel stelt iedereen op het gemak en zo kan de set echt beginnen. Van het laatste album Livin’ In The City speelde de groep een negental liedjes, waaronder het zuiderse Mi Corazon, het rockende The Preacher en het warme Gave Up On God. Bij dit laatste nummer kon je een sample horen van Interlude From Erica van Andy Armer.
Vergeet niet dat de FLC al meer dan tien jaar in het circuit zitten. Dus nummers hebben ze genoeg. Soms misschien te veel. Een keuze maken over welke in de set te zetten is dan niet gemakkelijk. En soms kies je dan voor de verkeerde. Zo klonk Come Find Yourself maar magertjes en hadden ze That Aint Right beter thuisgelaten. Gelukkig maakten ze het allemaal weer goed met hun wereldbekende hits als Scooby Snacks, Fun Lovin’ Criminals en een ode aan Barry White Love Unlimited. Odes genoeg dus, eerst aan Barry White, R.I.P en vooral aan New York, de stad die we elke keer beter leren kennen dankzij de mooie en soms ook minder mooie verhaaltjes die uit de pen van de groepsleden vloeien. Het verhaal had deze keer een happy ending; het publiek was toch wel tevreden en de groepsleden bedankten de mensen in de zaal alsof dit de laatste ontmoeting zou zijn.
Het was weer wat. Regen in Brussel, zon op het podium. Drie friends op het podium, twee onnozelaars in het publiek, waartegen Huey met reden tweemaal uitpakte met You shut the fuck up! Een fijn weerzien. Oh, als afsluiter: wat heeft er drie benen en woont op een boerderij? Paul McCartney en zijn vrouw! De mop van de avond, gelukkig ook de enige.