Folk Bitch Trio - Vocale topprestatie (en meer)

Botanique, 14 maart 2026

(ma) was niet meteen onder de indruk van de debuutplaat van Folk Bitch Trio, maar hij zei er wel bij dat dit live wel eens pittiger zou kunnen zijn. Hij had gelijk.

Het is duidelijk al even geleden dat we de Witlofbar – “witlove” staat er vermeld boven het neon logo in de zaal - van de Botanique nog eens aandeden, want het podium bevond zich niet langer achteraan de zaal (zoals dat gebruikelijk is), maar centraal tussen vier van die vervelende pilaren van de catacomben, waardoor je de act van alle kanten kon bekijken. Een duidelijke verbetering, zeker bij dit soort optredens, waar drums overbodige luxe zijn en de artiesten dus letterlijk alle kanten op kunnen.

Met een tante als Sarah Harmer, wereldberoemd in Canada, en twee muzikale ouders heb je sowieso een beetje voorsprong. Maar voorprogramma Georgia Harmer heeft duidelijk genoeg talent om het ook zonder die steun af te kunnen. Onder de indruk was ze alvast niet (tenzij - zo zei ze tenminste - van de zaal) en ze keek met kwieke blik de aanvankelijk nog karig opgekomen toeschouwers in de ogen. De liedjes waren misschien niet de meest originele, maar ze bracht ze met de animo en kunde van een Kathleen Edwards of een Eleni Mandell, waardoor de aanwezigen met veel respect luisterden en haar terecht het nodige applaus toekenden. Als u een voorzet wil, kunnen we zeker Eye Of The Storm aanraden.

Mooie liedjes zouden er dus nog volgen. En die stemmen maakten al indruk, maar dat tikkeltje extra kwam ook bij ons niet echt door vanop de plaat. Nieuwsgierig waren we nochtans genoeg om hen live aan het werk te zien, Grace Sinclair, Jeanie Pilkington en Heide Peverelle. En dat bleek een goede zet. Want Folk Bitch Trio bewees de “buzz”, die errond hangt, helemaal waard te zijn. “Heerlijk, dit podium”, liet Pilkington zich ontvallen. “Want nu kunnen we spelen zoals we dat onder ons drie altijd doen: terwijl we elkaar aankijken”. Omdat het podium centraal stond, waren de drie microfoons naar elkaar toe gericht. De fans, zich voor een groot deel op de grond nestelend, kregen daarom elk een ander zicht op het volledig in zwart getooide drietal. Ook dat droeg bij tot de bijzondere sfeer, die er in de Witlofbar hing.

Maar pas toen de stemmen weerklonken in de a cappella versie van Ted Lucas' I'll Find A Way (To Carry It All), vielen de monden echt open. In die mate zelfs dat het publiek te verbaasd was om te applaudisseren, toen het nummer was afgelopen. Maar dat zou verderop helemaal goedgemaakt worden, want vanaf het moment dat Pilkington de akoestische gitaar had omgegord en Hotel TV werd ingezet (met de geweldige, ondeugende lijnen “'Cause I lay beside him / In the night / And I had a filthy dream / To the noise of the hotel TV”), werd het publiek met de song enthousiaster en het applaus luider.

Om beurten namen de dames elk het voortouw in handen met Peverelle, die naast zingen ook de songs inkleurde met elektrische gitaar, aan het roer voor hoogtepunt The Actor, gevolgd door Sinclair, die op haar beurt het al even indrukwekkende Moth Song voor haar rekening nam, daarbij ook het akoestische gitaarspel verzorgend. En elk van hen had zo eigen maniertjes: Sinclair zette zich wijdbeens met de handen op de rug, als ze niet de lead nam en Pilkington balanceerde steevast op één been, wanneer ze daartoe maar enigszins de kans kreeg. Peverelle was misschien nog het meest ingetogen van de drie.

Niet alleen de songs van de debuutplaat kwamen trouwens aan bod in Brussel, er werden ook nieuwe songs voorgesteld, met name Power Off en Autoplay DJ, waarbij het ons opviel dat net bij deze songs de samenzang eerder beperkt werd. Maar misschien worden de vocale arrangementen nog aangepast, naargelang de liedjes evolueren. Aan het einde van de set werd dan teruggegrepen naar meer vertrouwd materiaal als Sarah, Mary's Playing The Harp en de genadeslag, die met God's A Different Sword werd uitgedeeld.

Nee, bitches zijn deze drie niet echt, ook al durven ze in de teksten (zie ook The Actor) best wel prikkelen. Maar wie kan het wat schelen, als je hen de sterren van de hemel hoort zingen? Heb je een zwak voor vocale topprestaties, dan moet je gewoon Folk Bitch Trio live meemaken.