Lokerse Feesten - dag 9: De'Wayne, Emmy D'Arc

De voorlaatste dag van de Lokerse Feesten stond grotendeels in het teken van één man: Lenny Kravitz. Geen foto’s van hem bij dit verslag, trouwens. Lenny liet enkel de fotograaf van het mediateam van de Lokerse Feesten toe in de fotobak.

De eer om de avond te openen was voor Emmy d’Arc. Geen evidente opdracht, als je het mij vraagt. Op dit podium staan terwijl het overgrote deel van het publiek duidelijk voor iemand anders komt, is niet meteen de meest dankbare job. En dat was deze keer niet anders: met Lenny Kravitz als enige echte headliner wist iedereen waarvoor hij naar Lokeren was afgezakt.

Emmy d’Arc was voor mij tot voor kort een relatief onbekende naam. Ik had vooraf wat nummers op Spotify beluisterd, maar was eerlijk gezegd nog niet helemaal overtuigd. Live wist ze mij echter wél te pakken.

Met behoorlijk wat zelfzekerheid stapte ze het podium op en bracht ze haar nummers alsof ze daar al jaren thuishoorde. Zelfs wanneer er eens iets fout liep, raakte ze niet van haar stuk. Ze benoemde het gewoon, lachte het weg en ging verder. Geen drama, gewoon opnieuw de draad oppikken. Dit kan ik wel waarderen.

En ook vocaal zat het goed. Een sterke stem, die bij momenten wat deed denken aan Sinéad O’Connor. Toeval of niet: met een nummer van O’Connor sloot ze haar optreden af. Een mooie afsluiter van een verrassend sterk concert.

Emmy d’Arc had mij dus overtuigd. Soms moet je een artiest gewoon live aan het werk zien.

Daarna was het de beurt aan De’Wayne. Een artiest met een sterke presence op het podium, zoveel is duidelijk. Hij bracht ook een nummer van The Stooges, wat meteen een paar extra punten opleverde. Helemaal overtuigen deed hij mij persoonlijk niet, maar ik heb het optreden niet volledig bijgewoond.

En dan was het eindelijk tijd voor Lenny Kravitz. De man waarvoor het publiek vandaag naar Lokeren was afgezakt. En hij stelde niet teleur.

Het werd al snel duidelijk dat hij over een indrukwekkend repertoire beschikt. Van die nummers die je misschien jaren niet meer gehoord hebt, maar waarvan je na de eerste noten meteen weet hoe ze verder gaan. Wat ook opviel, was de manier waarop hij contact zocht met het publiek. Geen afstandelijke rockster die zijn nummers afwerkt en weer verdwijnt. Kravitz genoot zichtbaar van het moment.

De afsluiter was Let Love Rule. En dat mag je gerust een uitgerekte versie noemen: het nummer duurde ongeveer twintig minuten. Kravitz maakte er een soort gezamenlijke finale van en trok tijdens het nummer zelfs het publiek in om handjes te schudden en knuffels uit te delen.

Een sterk concert. Bij momenten zelfs heel sterk. Lenny Kravitz bewees in Lokeren dat hij niet alleen een indrukwekkend rijtje hits heeft, maar ook na al die jaren nog altijd weet hoe je een publiek moet bespelen.