Franz Ferdinand - Een kolkende massa

Vorst Nationaal, 3 april 2026

Het is een zeldzaam fenomeen in de muzikale wereld: een band die al twee decennia meedraait, maar nog steeds de energie en de honger van een bende debutanten uitstraalt. Franz Ferdinand in Vorst Nationaal was gisteren geen nostalgische trip, maar een masterclass in hoe je een zaal omtovert tot één kolkende massa.

Voordat Alex Kapranos en de zijnen het podium opeisten, kregen we een dubbele portie energie voorgeschoteld. The Great Leslie beet de spits af, gevolgd door het Franse Irnini Mons. Twee keuzes die perfect pasten in het plaatje: rasechte gitaren die het publiek alvast op de juiste temperatuur brachten.

Toen de eerste noten van The Dark Of The Matinée door de zaal galmden, was het hek meteen van de dam. De Schotten openden met een salvo aan bangers en ze weigerden de voet van het gaspedaal te halen. Het was voor ons met de camera in de hand een helse klus om het beeld stil te houden. De drang om mee te springen als een pasgeboren veulen was simpelweg te groot.

Het decor was sober maar uiterst sfeervol: een strak lijnenspel van lichtgevende rechthoeken vormde het canvas voor een band die bulkt van de swagger. Kapranos, rasechte entertainer die hij is, had aan een half woord Frans genoeg om de hele zaal rond zijn vinger te winden. Of het nu "Encore une fois?" was of een simpel bedankje, hij liet het publiek letterlijk uit zijn hand eten.

Het is pas tijdens zo’n concert dat je beseft dat Franz Ferdinand een band is waarvan je veel meer nummers kent dan je aanvankelijk dacht. Tijdens Audacious gingen de handjes de lucht in op een manier waar Regi nog een puntje aan kan zuigen, terwijl de klassieker Michael werd onthaald op een oorverdovend applaus dat de fundamenten van Vorst deed trillen. Met 40' en Love Illumination volgden de collectieve meezingmomenten elkaar in sneltempo op, wat resulteerde in een feest waarbij alle generaties naadloos met elkaar versmolten.

Opvallend en hartverwarmend was dat het Kapranos ook niet ontgaan was dat de telefoons grotendeels in de broekzakken bleven. Men was er om te beleven, niet om te filmen. Dat zorgde voor een unieke sfeer van verbondenheid, versterkt door een goedee oude Mexican wave die tijdens, een muzikaal intermezzo door de tribunes rolde.

Naar het einde van de reguliere set werd de intensiteit naar een gevaarlijk niveau getild. "Let's go mental," klonk het, en Vorst gaf gehoor. Het dak ging er onherroepelijk af bij Take Me Out, naadloos gevolgd door het bezwerende Ulysses.

De encore knalde erin met het synthy Hooked, waarna de band bewees ook de fans te koesteren door Right Action te spelen op verzoek van drie vrienden in het publiek. Kapranos smeet de gitaar af en toe aan de kant om nog harder te kunnen knallen als pure frontman, een rol die hem na al die jaren nog steeds als gegoten zit.

Franz Ferdinand sloot af met een verschroeiend This Fire, en liet ons achter met suizende oren en een brede glimlach. De band is scherper dan ooit, bescheiden in de interactie, maar groots in de uitvoering. Eén ding is zeker: ze zijn helemaal klaar om de festivals deze zomer plat te spelen. Rock Werchter, wees gewaarschuwd: de Schotten komen eraan en ze nemen geen gevangenen.