Grace Cummings, Charm of Finches
Demonen ontketend
John Van de Mergel
De Zwerver, Leffinge — 16 november 2026
Het concert van de Australische singer-songwriter kreeg een upgrade naar de grote zaal en dat was maar goed ook. Nooit had het café deze emotionele en auditieve storm overleefd.

Grace Cummings begon nochtans uiterst ingetogen aan wat uiteindelijk een memorabele avond bleek. Helemaal alleen op het podium, enkel getooid met een gitaar, bracht ze het nog niet uitgebrachte A Knock At The Door. Vocaal breekbaar, ondersteund door het zachte plukken op de snaren. Een beetje verassend na een vrij lange, best intense intro (op tape), die zo een fragment uit een horrorfilm had kunnen zijn. Wanneer de band haar vervoegde, brak echter meteen de storm los. Het trio Heaven (nu al een klassieker), My God en Ramona knalden zwaar en compromisloos uit de speakers. Vooral bij dat laatste nummer liet Cummings zich helemaal gaan en toonde ze zich een ongelooflijk straffe performer, zowel qua vocale kracht als expressie.

Tijd voor een rustmoment dan, met haar gitarist achter de piano en een spotlight op multi-instrumentalist Miles Brown die zijn theremin spookachtig liet - ehm - enge geluiden maken tijdens My Island And Me. Een instrument dat trouwens doorheen diverse nummers voor een toch wel aparte sfeer zorgde, de ene keer al aangenamer in mijn oren dan op andere momenten. Het heeft iets, al ben ik geen fan. Na Judy's Pool trokken het lieflijk gezongen, dansbare I'm Not Crazy en Common Man ons terug uit ons mijmeren richting een lange, verpletterende finale.

Storm Queen gaf de aanzet, waarna Grace tijdens FAKE, Bloodhorse en WITCH! WITCH! WITCH! zelf achter de piano plaats nam. Niet voor kabbelende ballades, wel voor zéér intense, emotioneel geladen songs met uitvoeringen op het randje van het theatrale.

Met de voltallige band helemaal op dreef, omgordde dit fenomeen nog een laatste keer de elektrische gitaar om tijdens The Hills Are Alive... zwaar rockend uit te pakken. Het element 'folk', een genre dat ze ooit na het uitbrengen van haar eerste album kreeg opgekleefd, was ver te zoeken, en ik denk niet dat iemand daar rouwig om was.

Als laatste groet kregen we dan nog een reprise van Heaven, waarbij de band als sluitstuk in dat nummer afscheid nam met een a capella gebracht Ave Maria: speciaal, verrassend én aangrijpend. Dat voor deze klasseperformer slechts zo'n tweehonderdvijftig muziekliefhebbers naar Leffinge afzakten is toch wel onbegrijpelijk naar mijn mening. Helemaal akkoord dat de meer recente songs van Grace Cummings niet steeds even toegankelijk zijn, er niet zomaar als zoete broodjes in gaan en er qua bombast al eens geflirt wordt met wat grenzen. Niemand met oren aan zijn kop kan echter ontkennen dat er hier op een ongelooflijk niveau gemusiceerd wordt en dat deze vierendertigjarige topper een stem heeft uit de duizend. Iemand die je gewoon minstens één keer live moet hebben gezien. Ik ben er alvast een volgende keer opnieuw bij.


