Hooverphonic premiere
Vintage psychedelica
Kevin Vergauwen
Ancienne Belgique, Brussel — 7 december 2010
Terwijl elders in ons apenlandje de groten der aarde het Sportpaleis vullen, mogen wij in de Ancienne Belgique aan de lijve ondervinden dat er ook binnen de landsgrenzen kwaliteit te rapen valt. Hooverphonic is doorheen de jaren een vast begrip geworden binnen de Belgische muziekscène. Het is dan ook met de nodige trots en présence (zoals we dat met een duur woord dienen te benoemen) dat Alex Callier, Geike Arnaert en hun trouwe gevolg hun jongste telg ‘President Of The LSD Golf Club’ voorstellen.
Na tien jaar en zes albums van experimenteren met duistere samples, elektronica, trip-hop beats en andere intergalactische geluiden vond Alex Callier het de hoogste tijd om het grootste deel van deze digitale snufjes uit de studio te flikkeren. Op ‘The President Of The LSD Golfclub’ wil de band dan ook een meer psychedelische, haast kinky sfeer creëren. Dat ze deels in dit opzet geslaagd zijn kunnen we enkel toejuichen. Anderzijds moet ook gezegd dat we niet bepaald van een abrupte en onverhoedse koerswijziging kunnen spreken. Iets waar de die hard fans dan absoluut weer niet rouwig om zijn.
Ook live wordt er getracht om een duistere, sixties vintage sfeer op te roepen. Met een dozijn aan toornhoge spiegellampen verspreid tussen de zes muzikanten, een donker maar sober achtergronddoek en af en toe een gezonde dosis smoke uit de rookmachine wanen we ons inderdaad even terug in tijden waar Syd Barrett en Jim Morrison de mensheid leerde trippen. “Wie gedacht had dat we volledig onze nieuwe plaat er zouden door draaien is er aan voor de moeite” laat Alex Callier na een rondje van een vijftal nieuwe nummers weten. Is het nu het de prominent aanwezige Mellotron, de uitermate droge en strakke bas of gewoon Geikes gekende sirenestem? Wij kunnen ons gedurende het hele optreden niet van de indruk ontdoen dat het gezelschap zelden zo op het scherp van de snede speelde.
Albumopener Stranger, voor de gelegenheid voorzien van psychedelische intro, op de voet gevolgd door het poppy 50 Watt trappen de twintigkoppige set af. Een vroeg hoogtepunt is er tijdens het adembenemend en zweverige Circles, waarin Arnaert andermaal bewijst dat ze de vele titels (Zamu Awards, Humo’s Pop Poll, …) voor beste zangeres nationaal meer dan waardig is. Nog aandoenlijker wordt het wanneer ze, enkel ondersteund door de prima piano-partij van Remko Kühne, een meer dan voortreffelijke coverversie (zoniet een pak sterker dan het origineel) van Godley & Creams Cry neerzet. Een matig gevulde AB wordt er zowaar muisstil van.
Op de singles Expedition Impossible (u weet wel, met dat aanstekelijke Doors-orgeltje in de hoofdrol), Gentle Storm en het dramatische Billie na hebben we het dan zowat gehad met de nummers uit het nieuwe album. Wat volgt is een greatest hits set pur sang, voor de gelegenheid – en perfect binnen het hele kader passend – stuk voor stuk in een strakker kleedje gestoken. Van het swingende Club Montepulciano over scheurende uitvoeringen van Magnificent Tree, Jackie Cane en Dirty Lenses om uiteindelijk de reguliere set af te ronden met het magistrale Eden.
Ook tijdens de daaropvolgende bisrondes put de band uit hun rijk gevulde repertoire aan instant hits. Mad About You, Vinegar & Salt en Sometimes zijn voor de hand liggende keuzes om het publiek volledig naar de hand te zetten. Inhaler en Bohemian Laughter vormen het sluitstuk van wat we als een avondje van inlandse muzikale kwaliteit kunnen omschrijven. Jammer van de matige opkomst. Eén in de plaats van twee concerten zou dan ook hoogst waarschijnlijk volstaan hebben.