I Love Techno
I Love (commerciële) Techno
Niel Van Herck
Flanders Expo, Gent — 28 oktober 2009
Het is moeilijk om voor iedereen goed te doen en dat zullen de mannen van I Love Techno geweten hebben. Elk jaar opnieuw groeit de strijd tussen zij die het wat commerciëler willen en zij die vasthouden aan de puurheid van het festival. Het ziet er echter naar uit dat de eersten het pleit aan het winnen zijn, want I Love Techno is al lang geen zuiver technofeest meer. Maar moet dat dan uiteindelijk?
De Brusselaars van Sound of Stereo lagen er alleszins niet wakker van. Terwijl buiten de grote massa nog stond aan te schuiven, maakten ze de Orange Room duidelijk waarom ze geloofd worden door onder andere Crookers, Armand Van Helden en The Bloody Beetroots. Hard, secuur en lef zijn de typerende woorden. Zij die erbij waren, reageerden enthousiast en bedankten met gejoel en gejuich.
Als eerste vreemde eend in de bijt mocht Buraka Som Sistema aantreden. Kudoro – weliswaar in herwerkte vorm – die door de boxen knalt op een gigantisch technofestijn, het zal altijd iets apart blijven. Helaas kon de groep hun enthousiasme niet overbrengen op het publiek. De foutjes stapelden zich op. De set viel op een bepaald moment zelfs volledig plat en het repertoire was misschien te beperkt voor een dergelijk optreden. Enkele herwerkte hitjes, een sexy danseres en de dertig scharrelkippen die het podium opgeroepen werden konden daar helaas geen verandering in brengen. Jammer want op de zomerfestivals stonden ze er live wel.
A-Trak daarentegen liet geen steek vallen. Met een mengeling van eigen producties, remixen en geleend werk leverde hij een set af om vingers en duimen bij af te likken. Ondertussen toch ook maar eens de complimenten doen aan de lichttechnici en zaalbekleders want de rooms en lichtshows zagen er weer schitterend uit.
Terwijl een behoorlijk jong uitziende dame even haar maag leegde in het midden van de dansvloer, waarop een verwarde kerel er zijn bril liet invallen en die vervolgens gewoon op terug zijn neus zette, gaven Birdy Nam Nam één van hun betere sets weg. De puree van elektro, hiphop, turntablism, minimal en zelfs dubstep viel aanvankelijk moeilijk te verteren, maar eenmaal je erin zat, was het genieten geblazen.
Het volk zakte vervolgens massaal af naar de Crookers. De zaal werd afgesloten en de verwachtingen lagen hoog, maar uiteindelijk verliet je de set met enkel de hits nog in het geheugen. Die werden met vol enthousiasme onthaald door het publiek, maar de rest van de set kon niet echt bekoren. Weinig origineel en eerder slapjes.
Ancien Dave Clarke besloot er dan maar wat power in te steken. Met zijn set toonde hij aan nog steeds aan de top van het technofirmament te staan. Mooi opgebouwde, fantastische visuals en niet te commercieel werk. Ook Tiga liet geen steek vallen met een stevige, weinig voorspelbare set. Helaas was er al heel wat volk richting uitgang vertrokken of simpelweg in slaap gevallen in de chill out.
Het was een bijzondere editie van I Love Techno, niet alleen omdat het de vijftiende keer was. De indruk ontstaat dat de pure (underground)dj’s het steeds moeilijker zullen krijgen. Het merendeel van het publiek ging pas uit de bol als het Riversides en Satisfactions voorgeschoteld kreeg, terwijl de zuivere sets op wat minder enthousiasme mochten rekenen. De line-up mag dan gevuld zijn met grote namen die allen wel ergens in een top vijftig verschijnen, dat was en is zeker geen garantie voor succes.
A-Trak daarentegen liet geen steek vallen. Met een mengeling van eigen producties, remixen en geleend werk leverde hij een set af om vingers en duimen bij af te likken. Ondertussen toch ook maar eens de complimenten doen aan de lichttechnici en zaalbekleders want de rooms en lichtshows zagen er weer schitterend uit.
Terwijl een behoorlijk jong uitziende dame even haar maag leegde in het midden van de dansvloer, waarop een verwarde kerel er zijn bril liet invallen en die vervolgens gewoon op terug zijn neus zette, gaven Birdy Nam Nam één van hun betere sets weg. De puree van elektro, hiphop, turntablism, minimal en zelfs dubstep viel aanvankelijk moeilijk te verteren, maar eenmaal je erin zat, was het genieten geblazen.
Het volk zakte vervolgens massaal af naar de Crookers. De zaal werd afgesloten en de verwachtingen lagen hoog, maar uiteindelijk verliet je de set met enkel de hits nog in het geheugen. Die werden met vol enthousiasme onthaald door het publiek, maar de rest van de set kon niet echt bekoren. Weinig origineel en eerder slapjes.
Ancien Dave Clarke besloot er dan maar wat power in te steken. Met zijn set toonde hij aan nog steeds aan de top van het technofirmament te staan. Mooi opgebouwde, fantastische visuals en niet te commercieel werk. Ook Tiga liet geen steek vallen met een stevige, weinig voorspelbare set. Helaas was er al heel wat volk richting uitgang vertrokken of simpelweg in slaap gevallen in de chill out.
Het was een bijzondere editie van I Love Techno, niet alleen omdat het de vijftiende keer was. De indruk ontstaat dat de pure (underground)dj’s het steeds moeilijker zullen krijgen. Het merendeel van het publiek ging pas uit de bol als het Riversides en Satisfactions voorgeschoteld kreeg, terwijl de zuivere sets op wat minder enthousiasme mochten rekenen. De line-up mag dan gevuld zijn met grote namen die allen wel ergens in een top vijftig verschijnen, dat was en is zeker geen garantie voor succes.