Kraakpand #3.2

Kraakpand beschikt over een ijzersterk concept. Na twee edities zijn wij niet meer van die gedachte af te brengen. Tijdens versie #3.1 zagen wij al een opmerkelijke mix van stijlen. Op #3.2 kregen we Britpop, postrock, kleinkunst en soul, enthousiast door de blender gehaald tot een verteerbaar avondprogramma.

Erg origineel is Kraakpand natuurlijk niet. Het beproefde ‘Later With Jools Holland’ werd immers rechtstreeks ingeplant in de Handelsbeurs en Dirk Blanchart was presentator van dienst. Zijn aankondigingen en interviews liepen niet echt, maar hij compenseerde zijn gebrek aan vlotheid met geestdrift en vuur.

Wave, de pop/rockgroep van Laurens Joly, riep bij ons aanvankelijk een beetje scepsis op. Zij deden ons eerder denken aan oncoole bioingenieurs, die zich met lederen jassen, zonnebrillen en oorringen tevergeefs een rockimago probeerden aan te meten. Hun gebalde, op Oasis geïnspireerde songs wasten gelukkig alle vooroordelen weg en tijdens de mooie rockballad ‘Here Today’ werden wij zelfs stiekem fan.

Voor een aantal mensen in het publiek was de druminzet van Steak Number Eight toch even schrikken. De jongens speelden hun nummers zoals ze die altijd spelen: bezield, onstuimig en vooral, snoeihard. Zittend op een stoel headbangen is een raar zicht, dus wij namen rustig de tijd om de door Dirk Blanchart gesignaleerde invloed van Sigur Rós te zoeken.

De Anale Fase verving Does & Bart. Anna Vercammen en Joeri Cnapelinckx brachten een aantal lieflijke, Nederlandstalige liedjes. Lieflijk op het eerste gehoor, want na Lucy zaten wij met het beeld van een dode duif in een plastic zakje in ons hoofd. De donkere sprookjes - meisjes die in het bos aan koordjes bengelen - werden spaarzaam begeleid op keyboard, xylofoon, en nog een resem blaasinstrumenten, die soms maar voor enkele noten werden bovengehaald. Zo werd op een vierkante meter een intrigerende wereld opgeroepen.

Voor de soul in de show zorgden de vier muzikanten en drie zangeressen van Ella Ray. Deze band begon erg veelbelovend met vooral een meeslepende samenzang. Maar gaandeweg verslapte de aandacht en begonnen wij te vrezen dat de stem van frontzangeres Tine Jagers net niet de nodige spankracht heeft het een heel concert te trekken.

Op anderhalf uur tijd hebben wij tijdens Kraakpand #3.2 kunnen kennismaken met vier opkomende bands. Boven alles hebben wij genoten van de opzet van de avond. Het enthousiasme van Dirk Blanchart (zijn versie van Depeche Modes Personal Jesus in het midden van het concert noteren wij trouwens als een van de hoogtepunten), de afwisseling tussen de groepen en stijlen, en de gemoedelijke stemming doen ons volgende keer zeker terugkeren.