Lokerse Feesten

De ondankbare taak om te openen voor een halfleeg plein was vanavond weggelegd voor het Amerikaanse kwartet Melee, dat hier meteen zijn Belgische livedebuut beleefde. Ze werden aangekondigd als de nieuwste poprocksensatie en sexy tieneridolen uit Californië en dat bleek niet eens zo ver van de waarheid. Dit groepje lijkt zich immers te specialiseren in zwierige, radiovriendelijke deuntjes met de piano als centraal instrument. Voer voor vrouwelijke en andere fans van bijvoorbeeld Electric Light Orchestra, Ben Folds Five, The Feeling, Keane en Coldplay dus, maar voor ons klonk het toch allemaal te braafjes om een uur te blijven boeien. Toegegeven, we zetten niet meteen de radio af als hun hitjes Built To Last en Imitation voorbijkomen en het enthousiasme waarmee de jongens het publiek op hun hand trachtten te krijgen werkte bijna aanstekelijk, maar daarmee is voorlopig dan ook alles over hen gezegd.

 

Sexy bleek vrijdag duidelijk het codewoord in Lokeren, want niemand minder dan de appetijtelijke Miss Macy Gray mocht vervolgens de ambiance komen aanzwengelen. En daar slaagde de alweer goed in het (mantel)pak zittende zangeres aardig in, al lag het Las Vegasgehalte van haar op en top Amerikaanse show vervaarlijk hoog en hebben we het ondertussen wel zo’n beetje gehad met haar quasinonchalante attitude en herhaalde bewierokingen van haar “sexy and beautiful” toeschouwers. Bovendien konden we ons niet van de indruk ontdoen dat haar concert hier, in tegenstelling tot dat in een uitverkochte AB vorig jaar, ietwat aarzelend op gang kwam. Pas naar het einde van haar set toe liep alles gesmeerd, met als hoogtepunten de verrassende Radiohead-adaptatie Creep, het leuke Oblivion en de soulvolle ballade Try. 

 

Wie ons meer wist te overtuigen, om maar eens een understatement te gebruiken, was het legendarische Jamaicaanse fotomodel Grace Jones. Op muzikaal gebied stoeide ze tijdens haar hoogdagen, eind jaren zeventig en gedurende de jaren tachtig, succesvol met zowel disco, new wave, pop als dub en reggae. Bovendien groeide Jones, die onder meer ook als actrice te bewonderen viel in kaskrakers als ‘Deadly Vengeance’ en ‘A View To A Kill’, in diezelfde periode uit tot een mythisch stijlicoon om u tegen te zeggen. Groot was onze verbazing toen we vernamen dat de ongekroonde koningin van het nachtleven anno 2008 een comeback voorbereidt. En zo mogelijk nog groter was ons geluk toen ons het bericht bereikte dat de organisatoren van de Lokerse Feesten erin geslaagd waren haar te strikken voor een exclusief Benelux-optreden, het eerste in België met volledige groep dan nog.

 

Dit fel geanticipeerde concert ving aan in een onheilzwanger sfeertje, met de op twee schermen geprojecteerde, sublieme videoclip van de gloednieuwe single Corporate Cannibal. Een voorbode die alvast reikhalzend doet uitkijken naar het in oktober te verschijnen nieuwe album ‘Hurricane’. Met dit visuele hoogstandje werd eveneens het bewijs geleverd dat la Jones ook qua vormgeving nog altijd de vinger aan de pols houdt. Hierna verschenen haar muzikanten ten tonele en werden we met een donkere soundscape nog even in spanning gehouden, alvorens de diva zelve zich van op een hydraulisch platform achter het drumstel voor het eerst live aan ons openbaarde. En daar zijn we nu nog altijd niet goed van, want laat één ding duidelijk zijn: Miss Grace beschikt op haar zestigste (!) over een sexappeal waar heel wat geprefabriceerde popsterretjes van vandaag nog een serieus puntje aan kunnen zuigen (sic).

 

De begeleidingsgroep kweet zich voorbeeldig van haar taak, maar vanzelfsprekend waren alle blikken in het publiek gericht op de androgyn ogende Jones. De dame was zich perfect bewust van haar aantrekkingskracht en speelde een en ander dan ook uit door, vooral in de eerste helft van het optreden, veelvuldig van sensuele outfit te wisselen. Zinnenprikkelend heet zoiets, maar gelukkig was de show er ook muzikaal eentje om vingers en duimen bij af te likken. Op enkele uitzonderingen na (waaronder het reeds aangehaalde en tijdens het concert zelf live hernomen Corporate Cannibal) kregen we vooral een uitgelezen selectie van haar bekendste nummers te horen. Na openers Nightclubbing, My Jamaican Guy en Sex Drive was het al vrij vroeg de beurt aan het tegelijk luchtige en dreigende I've Seen That Face Before (Libertango), wellicht een van haar grootste hits. Verder werden we verwend met uitstekende versies van onder meer Demolition Man en een uitgesponnen La Vie En Rose.