Lokerse Feesten
Onverwoestbare magistrale jukebox
David Ardenois
Grote Kaai, Lokeren — 8 november 2008
Dag vier van de Lokerse Feesten was, afhankelijk van de invalshoek, de favoriet van de oudere rockers of van diegenen die hun klassiekers kennen en weten te appreciëren, met de Britten van Status Quo als duidelijke headliner. Nog meer muziek van over het Kanaal, maar dan gebracht door Aussies, kregen we in de vorm van The Australian Pink Floyd Show, een groepsnaam die meteen alles prijsgeeft. Openen gebeurde door het potsierlijke Voices Of Rock Radio.
Eenmaal een band zich omschrijft als “AOR all star band” vrezen we het ergste voor de goede smaak. En we kwamen niet bedrogen uit. Het concept van deze groep leest als volgt: men neme een vaste begeleidingsband, in casu The Fly 2 Fr33dom Band, men voege er een paar vergane gloriën aan toe die om beurt een nummertje komen spelen en men dost zichzelf uit in foute jaren tachtig-outfits met dito kapsels.
In hun Europese debuutoptreden kon Voices Of Rock Radio ons met andere woorden niet bekoren, ondanks hun “all star line up”. Tenzij u namen als Jimi Jamison, Derek St. Holmes en Wally Palmar herkent als zijnde de vocalisten van Survivor, Ted Nugent Band en The Romantics, hebt u niets gemist met uw afwezigheid. Naast het spelen van de songs Eye Of The Tiger, Cat Scratch Fever en What I Like About You was de aanwezigheid op het podium van een pseudo Slash, compleet met zwarte krullen en afgetraind lichaam, het meest noemenswaardige feit.
Over naar Status Quo, de meesters van de boogierock die begin jaren zeventig met platen als ‘Piledriver’ en ‘Hello!’ mee het gezicht van de hardrock bepaalden. De heren toeren en brengen tot op heden platen uit, intussen al meer dan veertig jaar. Dit, samen met hun witte Marshall-stacks op het podium, zorgt ervoor dat ze ons volle respect krijgen.
Status Quo opende energiek met Caroline. Dat was althans de bedoeling. Helaas voor hen en het publiek liet de versterking het echter tot twee maal toe afweten. Maar driemaal is scheepsrecht, en bij de derde poging nam Status Quo het publiek mee op een golf van gepassioneerde old school-rock, met het geoliede duo Rossi - Parfitt als kapiteins.
Status Quo opende energiek met Caroline. Dat was althans de bedoeling. Helaas voor hen en het publiek liet de versterking het echter tot twee maal toe afweten. Maar driemaal is scheepsrecht, en bij de derde poging nam Status Quo het publiek mee op een golf van gepassioneerde old school-rock, met het geoliede duo Rossi - Parfitt als kapiteins.
Alvorens Rossi het geluidseuvel aan een elektriciteitsprobleem of aan God weet, een argument dat weggelachen werd omdat het niet werkt op maandag, was ook nog The Wanderer de revue gepasseerd. Vanaf Don’t Waste My Time was het geluid beter en konden we nog een dik uur genieten met klassiekers als Hold You Back, Paper Plane, Big Fat Mama, Roll Over Lay Down, Whatever You Want en als afsluiter de meer dan toepasselijke hymne Rockin’ All Over The World, waarmee destijds Live Aid ’85 geopend werd. Het publiek, dat overtuigend meezong en -klapte, bedankte de groep uitvoerig.
Alvorens DJ Dirk Stoops de festiviteiten afsloot, kregen we nog de Australische coverband The Australian Pink Floyd Show op ons bord. Die opende met een nummer van formaat, namelijk Shine On You Crazy Diamond. Het publiek werd verder nog verwend met Money en Wish You Were Here. Naast hun uitstekende muzikale vakmanschap - compleet met drie achtergrondzangeressen - maakte vooral de indrukwekkende lichtshow met projecties duidelijk waarom deze groep beschouwd wordt als een van de beste coverbands van Pink Floyd. Hun tragere muziek was perfect om te bekomen van de brok energie van Status Quo en was dermate goed gebracht dat zelfs niet-fans zich aan een eerste stap richting appreciatie van Pink Floyd waagden. Chapeau!