Maan Over Woord

Er was geen man overboord op deze herfstige zondagnamiddag in mARTa Mechelen, maar wel de eerste editie van het nieuwe poëzie-evenement ‘Maan Over Woord’ van Dichters at De Floeren Aap, dat telkens een dichter aan een muzikant koppelde.

Presentatoren van dienst Gert Vanlerberghe en Felix Sandon, officieuze stadsdichter van Mechelen, praatten niet enkel de namiddag aan elkaar. Ze brachten elk apart ook een selectie eigen werk, (slam)poetry in motion, zonder muziek. Annika Cannaerts en Geert van Eynde, op gitaar en ook actief als Metafooraap, mochten de spits afbijten op deze gevarieerde affiche, waarbij woorden en muziek innig verstrengeld werden. Ze brachten onder meer Het Donker Rukt Op, een beschouwing over licht en donkerte.

De alliteratieflow van lokaal poëziegeweld Dikke Van Daele werd op toetsen begeleid door Jacoba Clara, “een theatrale kleinkunst /cabaret singer- songwriter uit Antwerpen”. Die bracht met Junkieballade Opus 73 deel 3 een compositie die vol zelfspot, naar we vermoeden over drugs handelde. Het is maar een idee natuurlijk. Om het toch iets luchtiger te houden, brachten ze ook Ik Leef als ideaal tegengewicht voor de eerder zwaarder beladen teksten die eraan voorafgingen. Op algemeen verzoek breidde Jacoba Clara nog een onverwacht verlengstuk aan de performance met Het Meisjeslied met fraaie tekstflarden als: “Wij kleine meisjes worden groot / maar de speeltijd is nog lang niet gedaan”, of nog “En nu vragen alle grote jongens of ze mogen komen spelen met ons?” Vlijmscherp uitgespuwde observaties uit het leven gegrepen.

“We hebben helemaal niet gerepeteerd”, vertrouwde fulltime minzaam enfant terrible en volbloed punkpoëet Didi de Paris ons toe voor het optreden. Maar dat was ook niet nodig, als je kan rekenen op de geniale gitaarstrapatsen van muzikale duizendpoot Kloot Per W. Gezeten achter een trits “pedallekes”, puurde Claude een resem weidse soundscapes uit zijn instrument, waarrond Didi teksten drapeerde over betogingen en de media, of ook die plaat van Velvet Underground die op beiden een grote invloed had. Iets met een banaan of zo. Oldskool recht uit de onderbuik van de underground.

Van een heel andere orde was de elektropunkpoëzie van N.E.L & J.P. Door de MC van dienst nog aangekondigd als de “Anne Clark van Vlaanderen, ware het niet dat Anne Clark zelf al enige tijd in Vlaanderen woont”, vulden Nel Mertens en JP De Brabander met drummer David Van Belleghem de zaal met duistere elektro(pop) en zware bassen. Daarover drapeerde Nel haar scherpe observaties, soms duivels snedig, dan weer intimistisch uiting gevend aan gevoelens, die je door haar présence misschien niet direct zou verwachten. Slaan en zalven. Het werd een energiek optreden van een band die stevig in de schoenen stond en zich niet uit het lood liet slaan door een technisch kabelmankementje. Indrukwekkende versies ook van Huidhonger en nieuwe single Lachen De Duivels. Een gesmaakte afsluiter van deze eerste ‘Maan over Woord’.

Er werd alvast een volgende afspraak gemaakt met het publiek voor een tweede editie. Kruis alvast 31 januari 2027 aan in uw agenda.