Oh La La La Festival - Dat was weer magnifique

Cultuurcentrum Mechelen, 6 februari 2026

In het centrum van Mechelen, pal onder de Sint Romboutstoren in het Cultuurcentrum mocht de liefdesbaby van CCM en Concertzaak voor de tweede keer een podium bieden aan jonge Belgische bands. Het Oh La La La Festival wordt hiermee zowaar (alvast een beetje) traditie tijdens de mooiste week van het jaar, ook gekend als de Week van de Belgische muziek. De editie van vorig jaar met onder meer IKRAAAN, Porcelain id, Kleinpunk en Lézard smeekte om een vervolg en we werden op de wenken bediend.

 

Vaststelling één: de tickets voor dit avondje “muziek van hier” werden verkocht via het "betaal wat je kan"-principe. Vanaf veertien (14) eurokes kon je er al bij zijn. 

Vaststelling twee: de “Preparty” is de nieuwe afterparty. Wie zich de moeite getroostte om vroeg af te zakken naar het festival, werd getrakteerd op - hoe Belgischer kan het? - frietjes. Daarbij draaiden DJ Rule, aka Roel, en De Draaierij, in de volksmond ook gekend als Mie en Steve, vinylplaten van Belgische oorsprong. Frietjes en muziek met als baseline: “Vet!”. In de mix hoorden we lekkers voorbijkomen van The Kids, Red Zebra, Front 242, maar ook Plastic Bertrand en icoon Wil Tura. En wie in de set Zyklome A met De Bommen Vallen kan smokkelen en er mee wegkomt, heeft bij ons alvast een voetje voor. Het startschot voor het Oh La La La festival werd gegeven - hoe kan het ook anders? - met O La La La van TC Matic.

In het Koor van het Cultuurcentrum (CCM) stond Salvia, de band van de uit Oekraïne afkomstige Nicole Seliva, alvast klaar voor een set vol donkere dreampop en eightiesvibes. Postpunk en gothic invloeden in nummers als Time en Adrenaline trokken ons alvast over de streep. Hun versie van oerklassieker I Wanna Be Your Dog van The Stooges deed de rest.

In het café van CCM werden intiemere sets geprogrammeerd. Zo werd Piffy er verwacht, maar de line-up van Oh La La La werd niet gespaard van ziektemeldingen. Exit Piffy, enter Patches. Kwetsbare muziekjes en zwoele, mysterieuze poptunes met de geweldige stem van Lotte Lauwers. Asking For A Friend werd aangekondigd als de nieuwe single naast oud(er) werk als Right Mind en Silver Foxes. Verstilde schoonheid en een rustpunt voor de rest van de avond.

In de Kerk van CCM stond (niet toevallig) Mechelaar Birame ons op te wachten voor een portie melancholische elektronicasoul, aftrappend met het statement “My crucifix is my compass”. Zijn band was uitgebreider dan toen we hem op Maanrock 2025 aan het werk zagen, hetgeen weer een heel andere ervaring werd. Er werd ook duchtig aan de setlist gewerkt voor deze thuismatch. Maar de songs stonden nog altijd als een huis, met mooie versies van The Worst Parts Of You, A Place Yesterday en Reversed Conversations die ons bij de lurven vatten. Mocht ook niet ontbreken: een versie van Binz van idool Solange.

Onze drummende medemens wil af en toe ook wel eens iets anders. Een scheve schaats rijden zonder het geliefde instrument, om maar iets te noemen. Het duo (drummers) Affaire liet zich verleiden en gooide zich in de wondere wereld der elektronica en een gitaar. Even leek het of Kraftwerk het podium zou bestijgen, maar al snel bleek dat de nostalgische synths en electrobeats van Affaire best op eigen benen konden staan. Dance Dance was het motto en het publiek had dat duidelijk begrepen. We noteerden ook nog: No Sweat, Repetition en Mountain Energy.

Quasi tegelijkertijd stond in het Café Lil Alia het beste van zichzelf te geven met “hiphop met een hoek af”, maar met prachtige, doordachte Nederlandstalige teksten om bij na te denken. Geen holle slogans, maar een inkijk op de innerlijke vertwijfelingen, alles overladen met beats van broer DJ Flexwerk. Het werd ook heel persoonlijk, toen ze lukraak enkele pagina’s voorlas uit een oud dagboek, recht uit het hart van een tienermeisje. Maar ook de nodige relativering en absurditeit slopen te gepasten tijde in nummers als Dansen Door Het Water en Alles Tegelijk. Ook zeer de moeite is Liefdesbrief, over de liefde voor het schrijven an sich, een geliefde die haar door de moeilijke momenten in het leven hielp.

De dag dat de winnaars van 'De Nieuwe Lichting' 2026 bekend gemaakt werden (Proficiat aan Rosie Stuart, TROY en WASTE), stond er een winnaar van de editie van vorig jaar te blinken op het podium van Oh La La La Festival. De kersverse winnaar(s) van een MIA, volgens onze collega’s van De Standaard vanaf nu bekend als “De Grote Prijs Pommelien Thijs”, mochten komen bewijzen dat de prijzenovervloed terecht was. Laten we gewoon aanhalen dat het voor Kaat Van Stralen al op voorhand een gewonnen match werd In Mechelen. We mogen dan wel ‘50 jaar punk’ vieren dit jaar, deze bende bewijst dat punk geen nostalgisch genre is, maar iets van nu. Kaat zat dan wel volledig door haar stem na het optreden op de MIA’s, toch spatte de energie van het podium. Van Hoe Wil Je Me en Aerobics over Vieze Vlinder en Arena tot TaaI Is God. Daarnaast ook Kaats favorietjes Projectje en Noodlot, beiden (toevallig?) liefdesliedjes, en ook een nieuw nummer met als voorlopige werktitel Ella Leyers. In aanloop naar de finale kregen we ook nog Ik Weet Hoe Het Werkt om dan finaal uit te barsten in Stop Met Wenen. We konden de ogen amper drooghouden.

Over Borokov Borokov kunnen we kort zijn: FEEEEEEEESTJE! Ze vormden het Koor om tot een danstempel waar niemand, maar dan ook niemand, onberoerd bij bleef. Muziek waarop gedanst moest worden, ook al klonk het misschien niet als iets om op te dansen. En zweten, dat ook.

In het Café kreeg de Rwandees-Belgische Fred Gata met beats vol soul en hiphop het aanwezige publiek aan het dansen. Pure energie en charisma stroomden door het CCM. Niks dan coole vibes van Fred Gata en de dj.

In de Kerk zette de Brusselaars van ECHT! het orgelpunt op deze editie van Oh La La La Festival met een stomende en dwingende live set die het midden hield tussen een underground dancefeestje en een jazzy loungevibe. Instrumentale muziek die je in een trance bracht en waarbij het moeilijk werd om niet op de flow mee te bewegen. Moeilijk te omschrijven wat het precies was dat ons tussen de oren trof, maar het was prettig vertoeven in ons hoofd.

Concertzaak en CCM brachten op Oh La La La Festival weer een fraaie dwarsdoorsnede van diverse en bruisende artiesten die ons Belgenlandje rijk is. Het is natuurlijk een open deur intrappen, maar we kunnen het niet laten: Oh La La La was weer magnifique!