Oost-Vlaams Rockconcours

De zanger van Mid Air Collision kan blijkbaar niet genoeg benadrukken dat ze nog ergens moeten spelen. Ze brengen een set numetal. Vaak wat te afgewerkt en te gepolijst naar onze smaak. En soms lijkt de band iets te veel speciaal te willen doen. Eén break in een nummer is vaak genoeg, jongens. Een gitaarmuur, festivalfähige muziek en wij moeten denken aan Blink182 en consorten.

Qua klank neigt het soms wat naar Live, al is het misschien de kale kop van de zanger die ons in die denkrichting stuurt. Die zanger laat het optreden ook altijd doodvallen tussen de nummers met iets te veel bindtekst. Wij besluiten: vooral genietbaar voor pubermeisjes.

Vegas! - met uitroepteken! - kon geen rakere naam gekozen hebben. Schreeuwerig, luid, geen subtiliteit of verfijning. De songs kunnen ons niet echt boeien en ook hier is er een overdaad aan breaks en tempowissels. We snappen het wel: je moet toch tonen dat je gerepeteerd hebt.

Invloeden van surf, punk, hardrock en noem maar op, maar het is niet helemaal gekanaliseerd. Desalniettemin: loeiharde dikke fun, en we verlangen bijna naar bemodderde festivals met dure pinten uit plastic bekertjes om op deze muziek mensen lukraak op hun smoel te slaan.

Jivadev dan. Eerlijkheidshalve moeten we toegeven dat hij al op voorhand veroordeeld was op basis van zijn demo. Niet dat wij iets hebben tegen mensen die hun nummers solo op akoestische gitaar brengen, maar als je tussen al je invloeden mensen als Neil Young, Loudon Wainwright III, Bob Dylan, The Beatles of Randy Newman zet, word je toch verondersteld te begrijpen dat een pakkende song méér is dan een tekst die rijmt en een paar basisakkoorden. Je set van vijf nummers beginnen met een cover - en dan nog niet eens een obscuur nummer - geeft te denken. En als je enige memorabele riff gepikt is van Sunday Bloody Sunday, wordt het misschien tijd om het songschrijven te laten voor wat het is.

Een tip voor Jivadev: probeer het in het Nederlands. Je muziek wordt er niet beter door, maar je wordt dan tenminste gedraaid op Radio 1. Daar zijn ze niet kieskeurig, zo lang ze maar hun quotum Nederlandstalige muziek halen om Geert Bourgeois en zijn provinciale azijnpissers tevreden te houden. En als wij dergelijke statements beginnen maken dan weet u: wij zijn overgeschakeld op de zwaardere bieren. Dit wordt een lange avond.

Say Hello To My Kids gooit het over een heel andere boeg met hun zweverige klanken. Een vrij doods podiumgebeuren, helaas. In ons universum kunnen enkel Pink Floyd en Kraftwerk zich permitteren nagenoeg bewegingsloos op een podium te staan of zitten. De lange instrumentale stukken - The Cure Light - zijn allemaal heel sfeervol, maar niet indrukwekkend of verfrissend genoeg om ons bij de les te houden. We besluiten halfweg hun set dat het hoog tijd is voor straffe koffie, zowel om te drinken als op het podium.

As You Like It klonk op de demo heel gepolijst, een beetje zoals Nirvana ten tijde van Nevermind. Niet echt een compliment, want in onze ogen is dat nog steeds de slechtst en commerciëelst geproducete plaat van Nirvana. Live hebben ze gelukkig een rauwere klank en een heerlijke 'k-veeg-er-mijn-gat-aan-mentaliteit. Een goeie rasp in de stem, harde gitaren en de eerste crowdsurfer van dit concours, niet geheel onterecht. Het enige wat As You Like It nog moet doen is een paar memorabele nummers schrijven.

"Emo" staat er naast de naam van Billy The Kill. Gepolijste harde gitaren? Check. Synthesizerinvloeden? check. Teksten over teenage angst en de pijn van het zijn? Check. Toch neigt Billy The Kill ook wel naar andere hardere genres. De twin leads komen zo van Iron Maiden, en de zang doet eerder aan Slipknot of No Use For A Name denken. Helaas komen ook Blink182 of Linkin Park om de hoek kijken en dat zijn nu niet bepaald onze waarmerken van muzikaliteit.

Dit is iets voor de mensen die alcopops drinken, veel gel in hun haar doen, hun petje volgens de correcte hoek schuin naar achter zetten, de Joepie lezen, en nog nooit van Led Zep of Black Sabbath gehoord hebben. Voor ons geen breezertje maar een cola alstublieft. Wel krijgt Billy The Kill van ons de prijs voor meest uitgebreide merchandisingstand. Het zegt misschien iets over de drijfveer van deze groep. Wij vermoeden dat "muzikale authenticiteit" en "artistieke drang" niet zo hoog op het lijstje staan.

Conclusie? De groepen staan technisch allemaal heel ver. Duur materiaal, ingewikkelde muziek met veel akkoorden en effectjes en breaks, technisch goeie zangers, maar helaas muzikaal wat te weinig om het lijf. Er zijn door de jaren heen al honderdduizenden rockgroepjes geweest die een paar plaatjes op de wereld loslieten. De enige die aan de ribben blijven plakken en tientallen jaren later nog gedraaid worden zijn die witte raven waarvan je direct merkt: "dit is ànders". Vanavond hebben we niet veel "anders" gezien.

Omdat het dan toch moet, noteerden wij als kanshebbers Vegas!, omwille van hun energie; As You Like It, gewoon omdat we hen leuk vonden, en - omdat we toch een derde moeten hebben - Say Hello To My Kids, omwille van hun "andere" klank. De jury volgde die gedachte met uitzondering van de laatste groep. Zij lieten liever Jivadev doorgaan. Het wordt een zware finale.