Ronker - Fotoreportage

Ancienne Belgique, 7 februari 2026

Albumreleaseshow katapulteert Dender-boys tot wereldact!

De muziekwereld is naar de kloten. Er wordt geen goede muziek meer gemaakt, festivals en concerten zijn saaie, onbetaalbare (VIP-)bedoeningen geworden, rock-'n-roll is dood. Je gaat helemaal akkoord met dergelijke statements? Wel, dan ben je nog nooit de Belgische undergroundscene ingedoken. Hoe meer alles bovengronds naar de verdoemenis lijkt te gaan, hoe sterker de heropleving in de kleine clubs, jeugdhuizen en muziekkroegen. Ik noem één voorbeeld: duik eens af en toe de Charlatan (Gent) binnen, en je zou denken dat je in de CBGB's van de jaren zeventig bent terechtgekomen.

Eén van de vele bands die je adrenaline de hoogte injagen is Ronker. Vier supergetalenteerde, knettergekke en gedreven muzikanten die muziek maken en performen alsof de tijd is blijven stilstaan. Denk richting de hardcore- en/of punkbeweging in de V.S. en het V.K., de NWOBHM, ja zelfs grunge wanneer het om rauwe energie en eerlijke emoties gaat. Sinds hun oprichting in 2020 gaan de heren uiterst old school tewerk: spelen in elk godvergeten gat tot ze erbij omver vallen, en zo stap voor stap de harten van échte muziekliefhebbers veroveren. Een eerste full album kwam er in 2024, en nu is er de opvolger. 'Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever' is niet zomaar een verzameling liedjes, het is een statement, en kreeg afgelopen zondag een live-uitvoering. In een uitverkochte AB, alstublieft.

Om het feestje compleet te maken brachten de heren Wijf (uit Gent) mee, vier rasechte stropkes rond frontvrouw Marie De Graeve. We kregen een woeste, wacko mix van stoner, rock en postmetal te horen. Wat een strot heeft Marie trouwens, wow! Dat ze zo af en toe op haar positieven moest komen na een zoveelste ferme uithaal, dat begrijpen we maar al te goed. Plots op het podium van onze Brusselse rocktempel gedropt worden moet een droom lijken. Wijf maakte alvast dankbaar gebruik van die opportuniteit en heeft gegarandeerd nieuwe hartjes veroverd.

Heisa tapte uit een totaal ander vaatje. Donkere, intense nummers die het midden houden tussen de complexiteit van Tool en de snedigheid van RATM, maar dan in een vette industrial vibe gedrenkt. Je kan het ook gecontroleerde chaos noemen. In alle eerlijkheid, we hebben de mannen al betere sets zien spelen, al kan dat gevoel aan onszelf liggen, want aan het enthousiasme en de inzet van Jacques, Koen en Jonathan zal het niet gelegen hebben.

Dan het moment waar iedereen op zat te wachten. De gordijnen gaan dicht, hoe retro kan je zijn. Plots komt de kop van Jasper even piepen, een brede grijns op zijn tronie. Jaja, de bakkies zijn er helemaal klaar voor. Zodra de band het podium op komt wandelen, voel je de energie doorheen de zaal zinderen. Van bij de eerste noot gaat het dak eraf. In een razende rotvaart knallen de songs door de speakers, stagedivers en moshers hoeven geen oproep en vliegen er van bij de start in, en op het podium gaan de mannen van Ronker als bezetenen te keer. Het was zo'n avond voor in de geschiedenisboeken, eentje om nooit meer te vergeten en dat op alle vlakken. Muzikaal top, setopbouw subliem, showgehalte waanzinnig en de interactie tussen band en publiek geniaal. Dat alles strak in de ijzeren greep van frontman Jasper De Petter. Wat heeft die man een charisma.

Geloof ons (of niet, whatever): de nieuwe rockgoden zijn geboren, concerten en festivals zijn/worden opnieuw opwindend, "rock & roll is alive and kicking", de muziekwereld is gered!