Sarah Bettens

Dat Sarah Bettens een Belgische trots mag genoemd worden, dat weten we al lang. Dat ze een stem heeft waar tot nog toe niemand in Vlaanderen aan kon tippen, dat weten we ook. En dat veel mensen hun twijfels hadden over de split van K’s Choice in 2002 hoeven we ook niet onder stoelen of banken te schuiven. De sterkte van K’s Choice lag hem niet alleen in Sarah’s stem, maar ook in de groepsdynamiek en de heerlijke samenzang tussen zus en broer Bettens. Met de solotoernee van Sarah zullen die twijfelaars hun vrees bevestigd zien.

In de Arenbergschouwburg in Antwerpen heeft Sarah één muzikant mee. Tom Kestens, ons allen beter bekend als Lalalover, ex-Das Pop en lid van het eerder genoemde K’s Choice, maar in de popwereld onder muzikanten ook vaak een muzikaal wondertje genoemd. En Kestens neemt véél voor zijn rekening: hij speelt heel erg vlotjes piano, Rhodes, viool en gitaar en neemt daarenboven ook nog eens de backing vocals voor zijn rekening. Het concert start veelbelovend. Kestens speelt een klassieke vioolintro waarna Sarah - gezeten op een barkruk - a capella Already There inzet, de "hidden track" op de K’s Choice-CD 'Almost Happy'. Het publiek houdt zijn adem in.

Helaas staat vlak na dit kippevelmoment Leef op de setlist, het niemendalletje dat als titelsong diende voor de gelijknamige film van de hand van de Nederlandse regisseur Willem van de Sand Bakhuyzen uit 2005. Misschien laat Sarah het Nederlandse werk beter over aan Yasmine of wie dan ook in de Vlaamse showbizz. De toon blijkt gezet. De set lijkt een allegaartje van K’s Choice-songs, maar dan zonder de rockgitaren en de nodige portie "ballen" (en die was net zo heerlijk aan K’s Choice), televisie - of filmsongs (zowel Leef als het duet met Piet Goddaer You Always Know You’re Home) en covers (Bonnie Riatt’s Turn On the Lights en Cry Me A River, al door zovele jazz-zangeresjes gezongen). Kestens zit vaak aan de piano en bespeelt die met de nodige liefde en het nodige enthousiasme en ook Sarah toont een staaltje van haar kunnen wanneer ze de single Come Over Here zelf op bas speelt.

En hoewel alles muzikaal perfect verloopt en er hier en daar wel een hoogtepuntje in zit (Not An Addict is en blijft een wondernummer), blijven we vreselijk op onze honger zitten. Echter, we lijken de enige te zijn, het publiek beloont Sarah met een staande ovatie, zowel na het laatste nummer van de set, als na de twee bisnummers. Gedurende het hele concert praat Sarah in het Antwerps, verwelkomt ze haar grootmoeder in de zaal (“’ik zin blij da ge ier zijt vanavond, grootmoe”) en voelt zich duidelijk thuis.

Beslissen om als groep een rustpunt in te lassen, is vaak een goede beslissing. Zowel voor de groep, als voor elk afzonderlijk lid. Gert Bettens kon zijn ei kwijt in Woodface, waar hij eindelijk zelf frontman kon zijn, Sarah ging de solotoer op. En net dàt is voor een frontvrouw vaak gevaarlijker dan een mens denkt. De stem van Sarah is gedurende zoveel jaren namelijk zo typerend geweest voor K’s Choice, dat de soloconcerten een (flauw) afkooksel van K’s Choice zijn geworden. En dat is vreselijk jammer. Hier zat véél meer in en het is er niet uitgekomen.