Soulfly
Metalgoden in de polders
Pieter Van Wezemael
De Zwerver, — 15 juni 2009
Soulfly is deze zomer weer present op de grote metalfestivals. Frontman Max Cavalera draait al bijna een kwarteeuw mee op het hoogste niveau binnen de harde muziek en kan rekenen op een gigantische fanbase die al zijn projecten ondersteunt. Maar op een donderdagavond tijdens een werkweek, in Leffinge, verstopt zit tussen de polders, een volle zaal proberen te halen? Niet meteen de vaste werkwijze van de groep, maar voor de fans wel een uitgelezen kans om een metallegende eens buiten de reusachtige podia te zien.
Als lokale opwarmer mocht Dedicted een korte set spelen om het publiek wat enthousiast te maken. De groep presenteerde vorig jaar zijn eerste langspeler, en die is volledig tegengesteld aan wat Soulfly doet. Dedicted brengt namelijk erg moderne metal vol tegendraadse structuren, bizarre ritmes en moeilijke combinaties.
Voor een behoorlijk volle zaal liet het jonge geweld zich helemaal gaan en er werd een erg strakke show gespeeld. Missie geslaagd en alweer een goed visitekaartje afgeleverd. Maar iedereen was uiteraard aanwezig voor eenvoudige maar stevige grooves en het schitterende beukwerk van weleer.
Voor een behoorlijk volle zaal liet het jonge geweld zich helemaal gaan en er werd een erg strakke show gespeeld. Missie geslaagd en alweer een goed visitekaartje afgeleverd. Maar iedereen was uiteraard aanwezig voor eenvoudige maar stevige grooves en het schitterende beukwerk van weleer.
Max Cavalera stond er de voorbije jaren vaak wat verloren bij op het podium en de vurige motivatie van weleer leek voorgoed verdwenen. Geen te hoge verwachtingen koesteren dus, maar de opluchting was groot toen Soulfly losbarstte met Blood Fire War Hate!
Vanaf de eerste seconde stuurde het viertal een schokgolf van energie de zaal in, vergezeld door een in-your-facementaliteit die iedereen een lap rond zijn oren verkocht en de laatste slapers stevig wakker schudde. De dikke gitaarklank viel op geen enkel moment weg en alle nummers werden zonder pauze op de afgeladen volle zaal afgevuurd. Het was toen al duidelijk dat de groep zich volledig herpakt heeft en dat kon enkel een groot feest betekenen.
Vanaf de eerste seconde stuurde het viertal een schokgolf van energie de zaal in, vergezeld door een in-your-facementaliteit die iedereen een lap rond zijn oren verkocht en de laatste slapers stevig wakker schudde. De dikke gitaarklank viel op geen enkel moment weg en alle nummers werden zonder pauze op de afgeladen volle zaal afgevuurd. Het was toen al duidelijk dat de groep zich volledig herpakt heeft en dat kon enkel een groot feest betekenen.
Als een volleerd rocker zette Max na een aantal tracks de eerste song uit de Sepulturaperiode in. Op de eerste tonen van Refuse/Resist gingen alle remmen los en veranderde De Zwerver in een zwetende, kolkende mensenmassa. Zowel de jonge fans die er tijdens een blokpauze waren, als de eightiesmetalheads die een dag verlof genomen hadden, genoten met volle teugen van de vertoning die Soulfly neerzette.
Daarna hoefde de groep nog maar één ding te doen: gewoon doorspelen. Op een hoog tempo volgden oude en nieuwe songs elkaar op en Marc Rizzo kreeg geregeld de kans om zijn gitaarkunsten te showen, met een flamencostuk als tussendoortje dat even ademruimte gaf.
Daarna hoefde de groep nog maar één ding te doen: gewoon doorspelen. Op een hoog tempo volgden oude en nieuwe songs elkaar op en Marc Rizzo kreeg geregeld de kans om zijn gitaarkunsten te showen, met een flamencostuk als tussendoortje dat even ademruimte gaf.
Een aantal klassiekers zoals Desperate Cry en Roots Bloody Roots ontbraken niet en ook typische showelementen zoals een wall of death, een aantal circlepits, de drumjam met een paar fans en het publiek tegen elkaar laten roepen, zaten vakkundig in de setlist verwerkt.
Héél simpel allemaal, maar aangestuurd door een herboren Max, geflankeerd door een aantal jonge en felle muzikanten, zorgde het voor kippenvel en oorverdovend applaus. Als de show dan eindelijk naar zijn einde toe liep werden een aantal vroege Soulflynummers nog snel door de speakers gejaagd om dan abrupt de stekker uit te trekken.
Je moest even bekomen en uit je roes ontwaken, maar overal rond je zag je enkel blije gezichten. De storm die Soulfly is had zijn doel bereikt.
Héél simpel allemaal, maar aangestuurd door een herboren Max, geflankeerd door een aantal jonge en felle muzikanten, zorgde het voor kippenvel en oorverdovend applaus. Als de show dan eindelijk naar zijn einde toe liep werden een aantal vroege Soulflynummers nog snel door de speakers gejaagd om dan abrupt de stekker uit te trekken.
Je moest even bekomen en uit je roes ontwaken, maar overal rond je zag je enkel blije gezichten. De storm die Soulfly is had zijn doel bereikt.
Bijna anderhalf uur stond Soulfly op de planken; bijna anderhalf uur was het puur genieten. Samen met een sterk voorprogramma was dit de ideale combinatie om een donderdagavond in te vullen. Een stuk nostalgie ging hand in hand met die moderne groove. De haren zwierden in het rond en de vuisten vlogen in de lucht. Dat Soulfly nog veel van dergelijke clubshows moge doen!