Steel Pulse - Red-Gold-Green jubileum

De Roma, 9 april 2026

Er zijn zo van die zekerheden in het leven. Eentje daarvan is dat Steel Pulse op een podium nooit teleurstelt. Ook na vijftig jaar niet. Al sinds de punkzomer van 1977 rebelleerden ze samen met de punkers in Londen tegen het systeem dat hen onderdrukte. Met Misty In Roots, die andere Britse rasta’s, stond deze band zij aan zij met The Clash, Tom Robinson Band en Sham 69 in de frontlinie tijdens de acties van Rock Against Racism. Of zoals frontman David Hinds het noemt “Reggae Against Racism”. Jah Punk als het ware.

Onvermoeibaar vechtend tegen onrecht, zoals in Babylon Makes The Rules, waarin het klinkt: “Babylon makes the rules / Where my people suffer”. Maar ook de regelmatige controles van de politie op zoek naar ganja in Drug Squad. Rastafarianisme wordt nog altijd hoog in het vaandel gedragen, zoals bleek in Steppin’ Out: “Jah movement just can’t stop / Cause I’m in love with Jah music”. Naast eigen materiaal zette Steel Pulse ook andermans werk in het zonnetje, waaronder Don’t Let Go van fiftiessoul-/gospelzanger Roy Hamilton.

Dat het niet altijd maatschappijkritisch moet zijn, liet Nyah Luv horen. “Love me in the morning / Love me in the evening”, is al vijftig lentes jong, maar skankte nog altijd heerlijk weg. En in dezelfde categorie past natuurlijk ook Your House tijdens de bisronde. Met afsluiter Respect van Lucky Dube zette de band het nalatenschap van de Zuid-Afrikaanse rasta in de schijnwerpers. Een beetje meer respect zou maken dat het heel wat beter zou gaan in deze vreemde wereld in crisis waarin we terecht gekomen zijn. “Respect me for who I am and not what I am”. Nough said. Mike drop.