Stephan Eicher - Moitié moitié

Koninklijk Circus, 23 februari 2026

Stephan Eicher is zo blij met nieuwe plaat ‘Poussière d’Or’ dat hij ze tijdens deze tournee integraal brengt. Wij hebben enige reservaties, want we missen op de plaat sterke teksten, melodieën en pit. Maar meer dan eens liet Eicher ons live ontdekken dat we sommige songs te snel geklasseerd hadden. Dus bood het Koninklijk Circus een mooie setting voor een ontdekkingstocht in twee etappes.

De band had een "régional de l’étape" in huis met gitarist Tom Vanstiphout – “Vestibo” in het Zwitsers – bekend van De Laatste Showband, Clouseau en eigen werk. Martin Gallop, de producer van de plaat, nam toetsen en gitaar voor zijn rekening. Van de ritmesectie onthielden we vooral dat de drums klonken alsof er vodden rond de microfoons gedraaid waren. Een scherpe snare zou vermoedelijk te veel kans op lawine veroorzaakt hebben in het berglandschap dat op de backdrop geschilderd was. Dat doek bleef de eerste acht nummers hangen, waardoor er visueel weinig te beleven viel op het podium. En ook muzikaal konden die nummers ons niet meer bekoren dan op ‘Poussière d’Or’. Hooguit was Savage Continent iets pittiger dan op plaat. En meer valt er niet echt te zeggen.

Het doek verdween om de blote achterkant van het podium te onthullen – dat zagen we al eerder bij Stephan Eicher – en met Pas d’Ami en Combien De Temps kregen twee poppy publiekslievelingen een rockend arrangement. Het publiek liet zich terecht niet onbetuigd en leek blij dat het na beleefd aandachtig luisteren naar de eerste helft, nu de heupen eens mocht losgooien. Na een altijd intens Prisonnière kreeg Des Hauts, Des Bas een arrangement dat iets weg had van Les Dingues Et Les Paumés op speed, hetgeen we zeker konden smaken. De cover van Campari Soda van Taxi had niet de melancholie van het origineel, maar de enigszins humoristische ondertoon paste wonderwel, zeker nadat Eicher naar goede gewoonte enkele lollige babbels met het publiek deed. “Martin spreekt niet goed Frans… maar jullie blijkbaar ook niet.” – dat soort dingen.

Het minder bekende Rendez-Vous werd gelardeerd met een paar Spaans aandoende riffjes, wat we ook wel eens “Flamenco uit een pakske” noemen. Madonna, The Spice Girls en Belle Perez weten die afdeling ook te vinden. Dan hoorden we liever het country-geïnspireerde Venez Danser, waarin mondharmonica en mandoline mooier geïntegreerd werden. Met Cheveux Blancs mocht er nog eens een nummer uit ‘Poussière d’Or’ passeren. En als afwisseling tussen het meer uptempo werk was deze ballade zeker niet mis, maar het publiek had duidelijk meer zin in een dansje.

Geen achterwerk bleef op de zitting voor Ni Remords Ni Regrets, Eisbär en Déjeuner En Paix. Wellicht kon het niemand een bal schelen dat de lichtman na de scènewissel blijkbaar na twee nummers de automatische piloot weer had ingeschakeld, want het projecteren van de schaduwen van de muzikanten op een wit achtergronddoek of enkele ongeïnspireerde looplichtjes vond men blijkbaar wel voldoende voor de tweede helft van de set. Zelfs voor een festivalset zou het lui productiedesign geweest zijn. Voor een zaaloptreden schoot het dus ruim tekort.

Bliib No Chli was een soort Ne Me Quitte Pas in dat Zwitsers Duits dat klinkt alsof men herstellende is van een herseninfarct of wat te hard aan de Appenzeller gezeten heeft. Die taal past beter bij eens song als Hemmige, waar ook een glansrol was weggelegd voor Tom Vanstiphout, met een op Hot Club De France geïnspireerde solo. Met Au Secours werd een eerder flauw einde gebreid aan een set van twee helften: leuke, geïnspireerde klassiekers en de eerder vergeetbare songs van de nieuwe plaat. Stephan Eicher zei dat hij tegenwoordig thee drinkt, terwijl het vroeger bourbon was. Als we platen met pit willen, moeten we hem misschien toch nog eens een goed flesje van iets strafs bezorgen. Naar het schijnt kunnen Zwitsers wel één en ander hebben. Tom, als je dit leest: je weet wat je te doen staat.