Stoned Jesus, Wheel - Slava Ukraini

Botanique, 1 april 2026

Een epische nacht, die aangekondigd wordt als een in doom en stoner gedrenkte show waar loodzware gitaarriffs en metalsound overheersen, maakt ons meer dan nieuwsgierig. Achteraf kunnen we hier enkel maar volmondig mee akkoord gaan.

Opgewarmd werd er door het jeugdige, Belgische metalcoretalent Ice Sealed Eyes, dat dadelijk ambiance wist te scheppen met de energieke en beweeglijke frontman, die regelmatig het publiek opzweepte en, steunend op zware metalgitaarriffs, al vroeg de eerste moshpit van de avond op het palmares wist te schrijven.

Hierna hoefde de Finse progmetalgroep Wheel alleen maar het wagonnetje aan te haken met weliswaar een andere en heel eigen sound, die meer steunde op een hakkende, strakke percussie, pakkende tempowissels, repetitieve zang en heerlijk synchroon lopende gitaarpartijen. De duivelsvingertjes gingen bij het publiek meer en meer in de lucht en dan moest hoofdact Stoned Jesus nog aantreden.

De Oekraïense vlag prijkte sierlijk op het Marshall-kabinet van de frontman, zanger-gitarist Igor Sydorenko, en de "slava Ukraini"-kreten waren niet van de lucht. Men kon trouwens aan de drukbezochte merchandisestand letterlijk een financiële bijdrage ten voordele van de door deze brutale oorlog getroffen bevolking leveren in een collectebus.

De afwisseling, die deze band binnen het genre weet te brengen, is uniek. De aanzet van opener New Damn zou zo uit een Wishbone Ash-album geplukt kunnen zijn, maar dat was slechts stilte voor de storm, want al snel sloeg Igor je met prangende stonerrifs om de oren en ging het tempo met een ruk de hoogte in een meer dan negen minuten durende heerlijkheid.

Het mooie aan deze band is dat onder al dat zware gitaarbeukwerk het melodische nooit verloren gaat. In het donkere, doomnummer Rituals  Of The Sun leek Ozzy Osbourne wel herboren en samen met de loodzware, fuzzy basnoten van Andriy Rodin en het fenomenale drumwerk van nieuwkomer Ihor Biriuchenko was het onvermijdelijk headbangen geblazen.

De set stond natuurlijk in het teken van het nieuwe album 'Songs To Sun', maar Stoned Jesus deed ook een greep uit het zes albums tellende, rijke verleden, zoals het gierend en uitgesponnen gouden oudje Hands Resist Him, uit 'Pilgrims' vol meditatieve, instrumentale tempowisselingen. Even naar adem happen mochten we na het loodzware Low. Het bijna veertien lentes tellende I'm The Mountain, de absolute topper, wierp met de getokkelde intro zelfs een zwevend vleugje folk in de set. Hoezeer de fans dit nummer nauw aan het hart drukken, bewees het herkenningsapplaus. En eerlijk, het blijft één van de knapste songs ooit uit het genre.

De set werd met negen songs opzettelijk kort en krachtig gehouden en met de vurige afsluiters Wounds en zeker Here Come The Robots werd de Orangerie lekker op de kop gezet op Igors krachtige vocalen en de beukende ritmes van percussie en gitaar.

Je gelooft het misschien niet, maar deze Jezus kan nog steeds een tempel op zijn kop zetten, al is het dan een muziektempel als de Orangerie van de Botanique. Stoned of niet, Stoned Jesus had daar enkel negen beklijvende songs voor nodig. Niets beter dan de nacht indrijven op een stonerwolkje. En dat is geen aprilgrap.