The Bony King Of Nowhere, Sleepy Sun
Onze Kleine Prins
Dimitri Muylaert
Handelsbeurs, Gent, Gentse Feesten — 21 juli 2009
Boomtown gaat folky. Of toch bijna. Want hoewel de invloed evident is kan je de zware gitaren van Arbouretum en de psychedelische toeren van Sleepy Sun nog moeilijk onder die noemer scharen. Onze eigen Bony King Of Nowhere, die bovenaan de affiche prijkt is dan weer wel daaronder te plaatsen. Maar in welk hokje we de muziek ook plaatsen, op papier was deze avond al legendarisch.
Sleepy Sun mocht de aftrap geven in een schaamtelijk lege Handelsbeurs. Het is wel te begrijpen dat mensen tijdens de Gentse Feesten eerder de gratis optredens aandoen, maar zo'n affiche kan je ons inziens moeilijk links laten liggen. Maar hoeveel volk er ook was, het Amerikaanse sextet gaf het beste van zichzelf. Mooie, harmonieuze folkmelodieën werden moeiteloos afgelost door de briesende gitaargolven van de twee gitaristen. Opmerkelijk was ook de kwaliteit van de zang. De tegenwoordig zo populaire harmoniezang werd door Sleepy Sun foutloos neergezet. Een ontdekking.
Maar hoe je het ook draait of keert, het publiek was hier voor The Bony King Of Nowhere. Bram Vanparys en de zijnen touren nu al een paar maanden rond en vanaf de eerste noot wass dat te horen. De band speelde als een geoliede machine, iets wat tijdens de cd-voorstelling in februari niet altijd het geval was. Traditiegetrouw zet Vanparys bij wijze van opener The Sunset in. Wat daarop volgde, was pure magie. The Bony King schreed gracieus door knallers als Alas My Love en Maria alsof ze de dit al heel hun leven gewend waren.
Opmerkelijk was het op gitaar gespeelde My Invasions. Het nummer kreeg op die manier een heel aparte sfeer mee die ons inziens te verkiezen valt boven de pianoversie van de plaat. Nog opmerkelijker was het prachtige Dona Dona van Donovan dat Bram solo en “unplugged” ten berde bracht. Onze kleine prins trakteerde ons op een optreden dat we ons nog lang zullen herinneren.
Maar hoe je het ook draait of keert, het publiek was hier voor The Bony King Of Nowhere. Bram Vanparys en de zijnen touren nu al een paar maanden rond en vanaf de eerste noot wass dat te horen. De band speelde als een geoliede machine, iets wat tijdens de cd-voorstelling in februari niet altijd het geval was. Traditiegetrouw zet Vanparys bij wijze van opener The Sunset in. Wat daarop volgde, was pure magie. The Bony King schreed gracieus door knallers als Alas My Love en Maria alsof ze de dit al heel hun leven gewend waren.
Opmerkelijk was het op gitaar gespeelde My Invasions. Het nummer kreeg op die manier een heel aparte sfeer mee die ons inziens te verkiezen valt boven de pianoversie van de plaat. Nog opmerkelijker was het prachtige Dona Dona van Donovan dat Bram solo en “unplugged” ten berde bracht. Onze kleine prins trakteerde ons op een optreden dat we ons nog lang zullen herinneren.
