The Sadies

The Sadies is in korte tijd een van onze lievelingsbands geworden. We ontdekten hen eerder dit jaar in het voorprogramma en als backing band van Jon Spencers rockabillyproject Heavy Trash. Ze bliezen ons toen van onze sokken met hun sixties geïnspireerde country, surfinstrumentals en technische perfectie. Nauwelijks drie maanden later zijn de Canadezen terug in België voor een optreden in de Recyclart.

Als iemand zijn eigen sound beschrijft als “mathy avant-pop” zijn wij op onze hoede. Terecht, zo bleek tijdens het eerste optreden van de avond. Het New Yorkse Capillary Action rammelde langs alle kanten. Dan brachten onze landgenoten van The Moe Greene Specials het er toch een beetje beter vanaf. Zij grossieren in popsongs met wildewestenallures. Denk aan Ennio Morricone en Calexico en u krijgt een klein idee. Er komt geen enkel storend geluid uit deze Kempenzonen en dat was met hun voorgangers wel even anders. Echte songs misten we evenwel een beetje.



The Sadies brachten ons een gezonde mix van nieuwe nummers, oudere liedjes, één enkele cover en een aantal traditionals. Ze staan erom bekend om er per optreden een dertigtal songs door te jagen en in de Recyclart zullen dat er niet veel minder geweest zijn. Dat mocht ook wel, want de mannen achter de PA deden er vijf nummers over om het geluid goed te krijgen.



Hun laatste plaat ‘New Seasons’ werd vorig jaar door Rolling Stone uitgeroepen tot rootsalbum van het jaar en al snel hoorden we de beste nummers van die plaat langskomen. Dan hebben we het vooral over de aanstekelijke meezinger Anna Leigh. Ook de protestsong First Inquisition (Part 4), waarin de band zich meer richting garagerock beweegt, kon op al onze sympathie rekenen. Maar de gelaagde countryballad The Trial was misschien het beste wat ‘New Seasons’ te bieden heeft. Van de oudere nummers maakte vooral het dromerige Story’s Often Told indruk op ons.



Het is een onmogelijke opgave om een genre op The Sadies te plakken. De negentiende-eeuwse murder ballad Pretty Polly of de gimmickachtige hilbilly van Higher Power: het kwam allemaal aan bod. Gooi daar nog wat garage, psychedelica, pop, country en surf bij en je hebt een idee waar de band voor staat.



Terwijl The Sadies in Leuven de kaart van de rauwe, strakke rock-’n-roll trokken, werd hier hun psychedelische kant ten volle verkend. Er was veel galm en echo te horen en The Byrds waren nooit ver weg. Hoewel ze dit keer wat slordiger waren in hun afwerking, was dit toch een optreden om u tegen te zeggen.