Boomtown

Een monument, anders kan je iemand als Tom Verlaine niet omschrijven. Een monument dat potten heeft gebroken in de new wave met zijn groep Television en later solo prachtplaten als 'Words From The Front' en 'Cover' heeft gemaakt. Onlangs liet dit monument met 'Songs And Other Things' en Around' na veertien jaar nog eens van zich horen. En wij waren aangenaam verrast: er zit nog leven in dit monument, leven in de vorm van liedjes, van composities. En precies daar wrong het schoentje bij zijn optreden op Boomtown. De show was met andere woorden wat bleekjes.

De avond was nochtans mooi begonnen.  Voor een niet al te talrijk opgekomen publiek mocht The Hickey Underworld laten zien wat het in zijn mars had.  Drummer Jimmy had zich zowaar een nieuw cymbaal aangeschaft om het verhakkelde exemplaar van Dour te vervangen.  En opnieuw gaf hij van jetje en slaagde er perfect in zijn groep op het rechte pad te houden, daarbij bijgestaan door een uitstekende bassist, trouwens.  In zijn geheel was het optreden beter dan op Dour, maar dat had misschien te maken met de warmte en het onmenselijke uur waarop zij in Wallonië de terreinen opgestuurd werden.  De onwennigheid is nog steeds niet helemaal verdwenen, maar je merkt dat het veelvuldige optreden een positief effect heeft op de band.  Dit vuur laait steeds meer op.  Nu het enkel nog brandende houden.

Vervolgens was het Madensuyu die het voor eigen publiek moest waarmaken.  'A Field Between' heet hun CD en vanzelfsprekend wordt daaruit geput.  Met drums, gitaar en synthesizer brengt dit duo een wel heel eigenzinnig soort postrock. Aanvankelijk lijkt dat hier en daar wat te rammelen, maar al vlug blijkt dat dat nu net de bedoeling is en langzaamaan zetten de nummers hun tentakels vast op je zenuwen en word je bijna verplicht mee te deinen op de golven van hun muzikaal geweld.  De tempowisselingen doen je bovendien voortdurend opschrikken en houden je alert.  Geen wonder dus dat er zelfs een bisnummer afkan : Suck On More To Come is daarvoor bijna geschapen. 

Jammer genoeg volgt na de climax nog steeds de anticlimax en dat was precies het gevoel dat wij kregen met het eerder bleke optreden van Tom Verlaine.  Misschien was het de stroomstoot die we vooraf kregen van de support acts, misschien was het de vermoeidheid of de warmte.  Feit blijft dat wie niet zelf gitaar speelt, moeite had om hier en daar een geeuw te onderdrukken.  Toegegeven, de man kan gitaar spelen en ongetwijfeld hebben de amateur-gitaristen duimen en vingers afgelikt bij zoveel kunnen, maar het duo (Tom Verlaine en Jimmy Rip) slaagde er niet in om zonder ondersteuning van drums en bas echte liedjes te brengen, al herkenden we wel Documentary en Nice Actress uit de laatste plaat.  En hier en daar kregen we nog iets wat van ver leek op een liedje (het ‘nieuwe’ nummer 25.000 Kisses), maar het gadeslaan van pakweg een glasblazer, zou bij ons evenveel interesse opwekken.  En dan te weten dat deze man parels als Five Miles Of You of Swim heeft geschreven.  Jammer toch.