Tyler Childers - Tyler Childers - Een ander soort country!
Ancienne Belgique, 9 maart 2026
De tijd dat country & western - ik gebruik even de oude benaming - werd weggelachen is definitief voorbij. Wanneer een artiest als Tyler Childers de Ancienne Belgique kan uitverkopen en de aanwezigen op een uitstekende en gevarieerde set van twee uur kan trakteren, dan weet je dat ook ons landje stilaan overstag gaat voor een genre dat voor meer staat dan 'beer, boots, cattle & boobs'.
Toegegeven, het bordje 'uitverkocht' hing er pas de avond zelf en de AB zal zoals te verwachten volgepakt met Amerikanen, Nederlanders, Limburgers (een combinatie van beide voorgaande), onze Franstalige landgenoten en slechts een handjevol Vlamingen. Dat even terzijde gelaten is het toch mooi om te zien dat een aantal muzikanten binnen dat genre barrières weten te doorbreken. Luke Combs en Lainey Wilson deden het de man voor, al situeren die twee zich binnen de commerciële 'country radio'-stroming, waar je ook het nog steeds afgrijselijke 'bro country' kan vinden. Toen Sturgill Simpson echter vorig jaar La Madeleine maanden op voorhand wist uit te verkopen, zag ik een lichtje aan het einde van een toch wel lange tunnel. De tijd is eindelijk rijp om outlaw country naar België te halen, dus graag meer van dat.
Openen mocht Molly Tuttle, helemaal in haar uppie. De drieëndertigjarige Californian staat gekend om haar flatpicking-, clawhammer- en crosspicking-stijl en heeft en achtergrond in bluegrass. Het publiek werd dan ook vooral enthousiast toen ze die kunstjes (gedoseerd) liet horen. Haar songs hebben mij echter nooit kunnen bekoren en ze pakte me ook live niet in. Helemaal kwijt was ik haar toen ze over wafels begon. Tja, dergelijke clichés smaken zo flauw dat ik me afvraag waarom dat nog wordt gedaan? Bovendien stond ze in feite voor de eigen parochie te prediken. Muzikaal allemaal vakkundig gedaan, maar warm werd ik er zelf niet van. De meerderheid van de aanwezigen konden het wel smaken en dat is uiteindelijk wat telt.
Het contrast met Tyler Childers kon niet groter zijn. Een machtige stage setup met maar liefst acht muzikanten, diverse leuke props én een creatief opgebouwd LED-scherm dat voor een combinatie van live shots en heerlijke visuals zou zorgen. Niet om ons af te leiden van de muziek, wel ondersteunend en versterkend. Childers en de boys gingen stevig van start met Eatin' Big Time van zijn laatste en misschien wel sterkste album 'Snipe Hunter', waaruit nog zeven nummers werden geplukt. De manier waarop de man - zonder gitaar - het nummer brengt, komt misschien wat ongemakkelijk over, maar het siert hem dat hij zich vanaf de eerste noot volledig smijt. De ideale afsluiter zou dan de potige rocker Snipe Hunt, een verschroeiende Hammond solo incluis, moeten zijn, denk ik zo, maar dat draait even anders uit. Childers gaat wel uit met een bang, maar doet dit met Universal Sound van zijn doorbraakalbum 'Purgatory': vrij kabbelend, zij het meeslepend, zo'n liedje waarvan je denkt dat het elk moment kan losbarsten... maar dat uiteindelijk niet doet.
Opvallende momenten zijn de akoestische nummers die hij midden in zijn set brengt. Enkel met de gitaar getooid horen we prachtige versies van Lady May, Nose On The Grindstone en het wondermooie Follow You To Virgie. Jawel, Childers kan verdorie een zalig en pakkend stukske zingen, en de begeleiding op gitaar is véél meer dan wat strummen. Het breekt een run van maar liefst elf songs waaronder het tekstueel diepe Oneida en het grappige Bitin' List. Voor hij dat laatste inzet vraagt hij de fans die de tekst kennen om luidkeels mee te zingen, maar zou dit niet lukken, dan weet iedereen wel wat te doen aan het einde. Resultaat: vele honderden kelen zetten het op een blaffen. Het tweede deel van de set telt nog maar eens acht nummers met het stomende House Fire tussen de reeds eerder vermelde afsluitende toppers. Ik moest even naar adem happen tijdens de introductie van de muzikanten: in tegenstelling tot wat gangbaar is - to the point dus - nam Childers ruim de tijd om elk van zijn muzikanten van een soort biografie te voorzien. Deels zelfs in heuse, iets tragere 'cattle auction' stijl. Molly Tuttle werd voor Honky Tonk Flame nog het podium opgehaald en dat leverde veel bijval op.
Dat Tyler Childers, net als onder anderen Sturgill Simpson en Billy Strings tot de progressieve (vrij)denkers binnen country horen, maakt hen al anders dan de meeste artiesten in dit genre die wij kennen. De heren spreken zich openlijk uit voor sociale rechtvaardigheid, bescherming van het milieu, gelijkheid en empathie. Het verbaasde me dan ook lichtjes dat hij zijn 'protest song' Long Violent History van het gelijknamige, voornamelijk instrumentale album niet speelde. Ik weet niet hoe de dame van middelbare leeftijd die me fier haar Kentucky T-shirt bijna in het gezicht duwde, zou hebben gereageerd. Wel was ze oprecht verbaasd dat ik 'Go Wildcats' scandeerde. Dat de heren duidelijk tot die andere strekking behoren, zie je ook aan hun publiek: geen Stetsons, wel caps en een voornamelijk jonger publiek. Maar bovenal boeiende concerten die een smeltkroes brengen van country, bluegrass, soul en rock, zo hier en daar wat psychedelisch gekruid.
