Vive La F
Ongecompliceerd amusement
Jan Vael
Ancienne Belgique, Brussel — 8 november 2008
Naar eigen zeggen spelen ze gewoon “kitsch pop”, maar in de tien jaar van zijn bestaan is Vive La Fête wel uitgegroeid tot een van de swingendste live-acts die ons landje rijk is. Zaterdagavond - welke dag is beter geschikt voor een spetterend feestje? - stelden Danny Mommens en Els Pynoo samen met hun groep hun gloednieuwe nummers voor aan een op voorhand uitverkocht publiek in de Brusselse AB. In avant-première zoals dat heet, want het langverwachte vijfde studioalbum ‘Jour De Chance’ verschijnt pas op 8 juni.
Na twee jaar intensief toeren van Berlijn tot Barcelona en van Sao Paolo tot Montréal hebben Danny en Els even moeten recupereren en ze zijn dan vol enthousiasme begonnen aan het schrijven van nieuwe nummers, ver van de gebruikelijke drukte in hun boerderij tussen de dieren. Zaterdag konden we dus voor het eerst live kennismaken met dat nieuwe materiaal, en onze verwachtingen werden ruimschoots ingelost. Vive La Fête, door sommige critici nog altijd bestempeld als een uit de hand gelopen grap, blijft dé Belgische electro-rock trots en slaagde er net als vorig jaar vrijwel moeiteloos in de grote zaal van de AB in een mum van tijd in lichterlaaie te zetten.
In dat opzicht verschilde het optreden dus nauwelijks van hun vorige Brusselse triomftocht. Langbenige Els en would-be gitaarheld Danny hadden zich wel een nieuw kapsel aangemeten, zoals het echte stijliconen betaamt uiteraard. Het kernduo werd live aangevuld door Dirk Cant (bas), Matthias Standaert (drums) en Roel Van Espen (keyboards). Samen vormden ze een goed geoliede en perfect op elkaar ingespeelde machine, die overigens geen nood had aan extra visuele opsmuk of overbodige tierlantijntjes op het podium om de fans te doen losbarsten in een zoveelste dansfestijn.
Zoals voorzien kwamen de tracks uit ‘Jour De Chance’ uitgebreid aan bod tijdens de show, en wie er niet bij was mag op beide oren slapen: Vive La Fête is nog steeds heer en meester in het grensgebied tussen rock en electro, en de nieuwe plaat bevat weerom enkele pareltjes. Mais en Télé leken zowaar al bijna publieksfavorieten, net als het rockgerichte Bétises en het leuke, met Duitse (!) zang van Danny en Els opgesierde Quatsch. Electro- en wave-invloeden hadden dan weer de overhand in Une Par Une (met opnieuw een vocale bijdrage van Danny) en Stupid Femme, en ook liedjes als Aventures Fictives en Tout Fou konden ons wel bekoren.
Logischerwijs reageerde het publiek nog het meest enthousiast toen de oudere nummers aan bod kwamen, tijdens de reguliere set én de lekker lange bisronde. Nuit Blanche, Assez, Mon Dieu, Noir Désir, Maquillage, Hot Shot, Schwarzkopf, La Vérité, …: ze hebben stuk voor stuk hun verfrissende aanstekelijkheid op de dansvloer al meermaals bewezen in het verleden, en stelden ook nu niet teleur. Een onverwacht hoogtepunt tijdens dit concert werd evenwel gevormd door de erg mooie nieuwe single La Route, een van de meest opvallende nummers op de nieuwe cd. Zoveel melancholie (die violen!) zijn we van Vive La Fête niet gewend, en al helemaal niet in een livecontext.