Biita Houdei - This Bed Was Made For Me

Een unieke plaat uit de scene waarin ook Big Thief en Haley Heynderickx zich bewegen... dan spitsen wij onze oren.

Toegegeven, wij hadden nog nooit eerder van Biita Houdei gehoord tot de single The Ground Here waarop ze samenwerkt met Buck Meek van Big Thief. Kon ook niet, want Lisa Houdei (zoals haar echte naam luidt) nam pas onlangs die artiestennaam aan. Voorheen bracht ze muziek uit onder het pseudoniem LePonds, maar ook onder die vlag, dook ze nooit op onze radar op, ook al mocht ze ooit openen voor Haley Heynderickx, Jeff Tweedy, Natalie Prass en Black Belt Eagle Scout, stuk voor stuk artiesten die wel in onze collectie zitten.

De naam "Biita" (uit te spreken als "bee-tah") kreeg Lisa Houdei van haar tante. Het betekent "uniek" in het Farsi. Waarmee de wereldwijze lezer meteen weet dat Houdei ergens Iraanse/ Perzische roots heeft. In haar geval is dat via vaders kant. In sommige van de nummers op deze plaat komt het thema "afkomst" ook naar voor, maar uiteraard is ook de liefde een inspiratiebron, naast: het nemen van risico's, de kostbaarheid van tijd en de invloed die we allemaal hebben op de wereld om ons heen.

Rond de tijd van haar voorlaatste album als LePonds, 'I Was Dancing With My Dream Team' (2018) ontmoette ze Haley Heynderickx. Met haar heeft niet alleen de folkmuziek gemeen, maar ook zij groeide op in een multicultureel gezin. Heynderickx' moeder komt uit de Fillippijnen en haar grootvader (zoals je misschien wel kon raden) uit België. Er ontwikkelde zich een diepe vriendschap tussen de twee en Heynderickx' mocht nu als producer optreden, samen met Sahil Ansari die op zijn beurt de laatste plaat van Heynderickx en Max García Conover producete.

Wie de recensie van die plaat leest, zal merken dat Heynderickx en Conover deel uitmaken van een tegenbeweging die weg wil van het oppervlakkige, jachtige bestaan dat ons onopgemerkt wordt opgedrongen. Het is ook iets wat bij Big Thief en hun scene kenmerkt. Zij hechten belang aan de natuur, kameraadschap, verbondenheid, rust en solidariteit. En in die wereld voelt Biita Houdei zich duidelijk ook thuis. Haar laatste plaat als LePonds heette niet voor niets 'In My Cave I Am Me' en je voelt het ook tot in de vezels van dit album.

De opener is meteen een eerste, speelse hoogtepunt. Over gitaargetokkel, spaarzame pianotoetsen, banjo, houten percussie en trombone zwerft Biita Houdeis stem als een kind dat doorheen een bucolisch landschap huppelt langs de oever van een klaterende rivier waarlangs keien liggen waarop hagedisjes liggen te zonnen. Hier gaat ze in harmonie met de stem van Meek, maar elders doet ze dat even moeiteloos met die van Heynderickx of hoor je haar stem in laagjes.

Diezelfde speelsheid hoor je ook in Frog Song, maar ook in de meer donkere songs is er plaats voor het licht. Luister maar naar Time Go Time Gone of Night Fright, het nummer waarin voor het eerst de titel van de plaat voorkomt, nog voor de titelsong zelf. Hierin zingt ze over een moeilijke relatie die uiteindelijk uitbloeit tot iets kleurrijks en fris. Houdei klinkt dus al iemand die vrede en evenwicht vond en dat alleen al maakt de plaat de moeite waard om te degusteren in de hoop dat er iets dat gevoel zich in jezelf nestelt.

Daarvoor krijg je trouwens dertien tracks en ongeveer drie kwartier de tijd. Zalig! Zo'n album waarin je nog eens diep kan duiken en bij elke luisterbeurt meer in de sfeer kan komen. Een album waaruit warmte ademt en dat duidelijk met heel veel aandacht voor detail is aan gewerkt. Een plaat die lijkt te stammen uit een tijd waarin ambachtslui en hun opdrachtgevers nog oog hadden voor schoonheid.

Wie Biita Houdei live wil zien, zal naar Nederland of Duitsland moeten. Op 20 oktober speelt ze in Rotterdam en de dag daarna in Keulen. Meer data vind je op haar website.