Kristin Hersh - Sugar On Blackstone

Ze is nog maar net zestig jaar geworden en ze blijft maar inspiratie hebben.

Terwijl deze twaalfde soloplaat 'Sugar On Blackstone' verschijnt, is Kristin Hersh al volop aan het werken aan een nieuwe langspeler voor Throwing Muses. En volgende maand begint ze aan een Europese solotour met twee haltes in ons land: op 26 oktober staat ze in De Spil in Roeselare en de dag erna in het Cultureel Centrum van Maasmechelen.

Voor deze plaat werd Hersh bijgestaan door haar 50footwave collega Rob Ahlers op drums en Peter Harvey op cello, die ook op sommige platen van Throwing Muses te horen is. Het is een donkere, persoonlijke plaat geworden waarop Hersh terugkijkt naar bepalende momenten uit haar kindertijd, die nog steeds doorwerken in haar volwassen leven. Het is dan ook logisch dat hier geen ingetogen, akoestische pareltjes op staan, maar gedreven songs die hoekig en snediger binnen komen dan op de vorige soloplaten.

Er wordt stevig afgetrapt met Dark Eyes Junco en Moths waarin de zangeres-gitariste de elektrische gitaar lekker laat schuren en ze de teksten vurig neerlegt. De cello van Ahlers zorgt regelmatig voor een ingetogen tegengewicht zoals bij Snow White Lies, Dom In Orange, Ticking en Silver Beach, terwijl Pink Nightgowns en Sundial een experimentele avantgarde vibe-kant van Hersh laten zien. Maar er komt ook iets bombastisch naar boven in '72 Stingray. Alleen afsluiter Samson is een solo akoestische song. Dat is dan ook weer geen rustig kabbelend beekje, maar een stevige track met een lange kalme outro.

Het gaat een beetje alle kanten uit op 'Sugar On Blackstone' en we kunnen er moeilijk een lijn in vinden, maar duidelijk is wel dat Hersh nog veel demonen in de rugzak heeft, waarmee ze op deze plaat komaf maakt. Misschien zijn die demonen nu verdwenen en wordt de volgende soloplaat toch iets toegankelijker.