Convulsif - Anatomy Of Rage

Een fluisterstem, die teksten voordraagt op een manier die wat onwennig, boosaardig en vervreemdend tegelijk aandoet. Een plots uitbarstende basklarinet, die zowaar doet denken aan de manier waarop John Zorn uithaalde bij Painkiller. Een bas, die een funky riff aanhoudt tot de band explosief alle kanten tegelijk op begint te musiceren. Een drummer, die de boel samen houdt waar nodig en stil is als het zo uit komt voor de rest van de band. Dat moet wel het Zwitserse experimentele rockkwartet Convulsif zijn.

We wisten al van voorganger 'Extinct' dat de Zwitsers gecomponeerde en geïmproviseerde stukken met elkaar mengen en er tegelijk voor zorgen dat elk van de vier zijn kansen krijgt, al is violist Jamasp Jhabvala meestal degene, die we nauwelijks boven de anderen uit horen. Christian Müller is de blazer en verteller van dienst en het is dikwijls zijn spel dat domineert met forse uithalen en verbanden legt naar bands als 16-17 en Zu, tenminste als die niet in progmodus zijn, zoals we hen de laatste keer bezig zagen.

Gecontroleerde chaos is een term die wonderwel aansluit bij de negen nummers. Daarvan zijn er vier die met moeite de twee minuten halen, als tussendoortjes bijna, als voorbode voor het net geen twintig minuten durende epos The Pitch, The Plight, The Polymer. Een gezapig opbouwend stuk dat als een soundscape of soundtrack zou kunnen worden gezien, mede door de exotisch aandoende tweede helft van het stuk, tot de boel ontploft in chaos, waarbij de band volledig loos gaat. Het is toewerken naar die grande finale die het hem doet en het werkt prima.

Geen makkelijke muziek misschien, gezien de band donkere jazz, doom, drone, noisy jazz en zo nog wel het één en ander met elkaar vermengt, maar dat is nu net wat wij als boeiend en interessant ervaren.

'Anatomy Of Rage' is iets rustiger dan het vorige album, maar waarschijnlijk net daardoor blijft het langer hangen, omdat de heftige stukken beter gedoseerd lijken.