Danielle Ponder - Everything Has Changed

Werchter 2023… KluB C was lang niet gevuld toen een charismatische dame, genaamd Danielle Ponder, het podium besteeg en vriend en vijand omverblies met een dijk van een optreden. Hierbij mochten we voor het eerst kennismaken met de stem en het charisma van deze zangeres, die in tegenstelling tot sommige andere beginnende artiesten, sterk blijk gaf van enige authentieke getaandheid in de pijnen die het leven nu eenmaal kenmerkt. Naast papieren zakdoekjes tegen de emotionele ontlading - al kunnen het ook wel naweeën van covid geweest zijn - werd prompt secondelijm rondgedeeld om de weggeblazen haarstukjes te fixeren van zij die toen toupetjes droegen.

Zelfs toen de New Yorkse voormalige strafpleiter zich waagde aan een ingetogen cover van Radioheads "Creep" — een stunt waarbij normaal gesproken de neiging opsteekt om collectief met los- en zelfs niet-loszittende voorwerpen naar het podium te gooien, want niémand covert zomaar Radiohead — kon je naast sporadisch neusgesnif enkel nog de toogfrigo’s horen draaien. Na de grandioze debuutplaat 'Some Of Us Are Brave', gespijsd met krachtig opbouwende nummers over relatiekommer en psychische kwellingen, legt deze new-soulzangeres de lat voor haar nieuwe plaat dan ook op stratosferische hoogte.

Op de cover van de nieuwe plaat kijkt de zangeres ons aan met een kwalijke blik, waarbij je direct de neiging voelt om het album voorzichtig weer in het rek te schuiven en stilletjes weg te sluipen richting uitgang. Van de woede en kwaadheid die uitgaat van de zwart-wit hoes (en die menige kleuter boze dromen zal bezorgen), merk je in de muziek echter weinig. De voormalige advocate bezit nog steeds over een vocaal register dat zelfs klokke Roeland overstijgt, even verwoestend als kwetsbaar klinkend.

Muzikaal probeert Ponder op dit nieuwe album verder te vissen in een troebele vijver van soul, gospel, R&B en hier en daar een venijnige klad funk. Het album verlaat op een aantal nummers het beproefde recept van tot climax opbouwende songs, illustratief voor het muzikale groeitraject dat Ponder aan het afleggen is. Dit resulteert op de plaat helaas ook in enkele groeipijnen waarbij songs als SKN het spoor bijster dreigen te geraken.

Het openingsnummer Seasons, eerder al verschenen als single, ontvouwt zich als een ontluikende bloem en bouwt zich, net als het daaropvolgende nummer God Of You, op als een klassiek Ponder-nummer. Power breekt met de klassieke Ponder-structuur. Het nummer bouwt evenwel mooi op, maar bloedt uiteindelijk wat dood in gesproken woorden. Ponder probeert in de teksten de individuele beleving wat op te rekken naar meer diepgang en in dit nummer zelfs een maatschappelijke boodschap te geven, maar dit blijft helaas in wat sloganeske uitingen hangen. Een gemiste kans...

Sun And Moon brengt dan weer wat meer ritme, opgehangen aan een funky baslijn, al missen we hier de diepe, snijdende pathos die Ponder zo sterk typeert. Garden grijpt terug naar de vertrouwde Ponder Classic-soulformule, maar mist dan weer net dat tikje power, voor zover je bij haar ooit van 'te weinig' kunt spreken, natuurlijk. Op Everything Has Changed komt ze dan weer terug met een melodieuzer en sterker geluid, waarbij Ya Mama’s Love Song dan weer écht “Ponderiaans” klinkt, net als Open Window.

Blues weet niet direct te begeesteren, waarna Made My Bed de meubels van het slotoffensief weet te redden om met Time Is A Wild Thing een indrukwekkende ballade neer te zetten die - wow - de romantische zielen onder ons live wel eens een traantje zou kunnen doen wegpinken. Afsluiter Laurel Canyon vat de algemene indruk van het album keurig samen.

De titel 'Everything Has Changed' klopt dan ook met de inhoud van de plaat. De zoekende koers die Ponder inzet komt niet altijd elk nummer ten goede, maar hey, er staat genoeg materiaal op de plaat dat wél kan boeien!