Kijk kijk, wat valt er hier nog van de feestdis? Een twee cd’s omvattende heruitgave van het exact een decennium terug verschenen debuutalbum van de Londense producer Matthew Herbert, een bekende naam voor de liefhebbers van het betere benenwerk en bijvoorbeeld ook voor de fans van Roisin Murphy (aan wiens solodebuut ‘Ruby Blue’ hij in 2005 een belangrijke bijdrage leverde). Op ‘100 Lbs’ krijgen we niet de meest voor de hand liggende muziek voorgeschoteld, maar dat hadden we van een eigenzinnige smaakmaker als Herbert dan ook niet onmiddellijk verwacht…
Opener Rude is funky house die swingt als een tiet: een goed begin. Desire zouden we eerder willen omschrijven als laidback electrohouse, het is alleszins een vlot en gezapig deuntje dat ons wel kan bekoren. Het lang uitgesponnen Oo Licky komt dan weer het best tot zijn recht in een sferische chill-out room waar groovy deep house gedraaid wordt.
Vele tracks op deze cd duren gemakkelijk zeven minuten of meer, wat overigens niet noodzakelijk altijd een voordeel betekent. See You On Monday spant hierbij de kroon met zijn ruim elf minuten gemoedelijke, op sfeer drijvende maar toch dansbare house om bij weg te dromen. In het intelligent opgebouwde titelnummer wordt de house op een bevredigende wijze bevrucht met techno-invloeden, het resultaat is al even sfeervol én dansbaar. Puik werk! Ook het verdienstelijke Take Me Back mikt met zijn pompende beat en repetitieve vocals op de dansvloer. Een eervolle vermelding tot slot voor de leuke geluidseffecten in het ietwat experimentele Pen.
Tot slot? Nee hoor, want voor dezelfde prijs krijgt u in dit pakket ook nog een bonus-cd met een negental b-kantjes, rariteiten en nooit eerder uitgegeven tracks uit dezelfde periode, waarvan de meeste meer clubgericht zijn dan deze op het “moederalbum”. We lichten er eventjes de meest opmerkelijke uit.
Het voortdenderende Back Back Back Back komt pas tot stilstand wanneer het verrassend fris en behoorlijk dansbaar klinkende Mistakes - Housey Housey Version een aanvang neemt. In dit nummer hoor je een amalgaam aan muzikale invloeden, van groovy breaks en house over electro en techno tot jazz, en toch klinkt het geheel coherent. Een bank vooruit!
Met The Puzzle begeeft meneer Herbert zich andermaal op het terrein van de spannende, eigengereide electrohouse. En No More Borders is op zijn beurt een overtuigend, meer dan geslaagd uitstapje naar het hinterland tussen acid en electro.
Al bij al een interessant werkstuk, zeker voor de verzamelaars en rabiate Herbert-fans onder u, al had één schijfje met daarop de beste tracks in ons geval ook reeds volstaan…
