Elke artiest heeft zo zijn eigen manier om zichzelf in de spotlight te plaatsten. De ene zuipt zich in het middelpunt van de belangstelling, de andere beslist plotsklaps zijn hoofd tot vleesklak te herschapen, nog anderen houden er aan met de nodige regelmaat een nachtje te brommen. Het Britse duo Soulsavers van zijn kant maakt er een sport van om de grootste weirdo’s van muzikanten in hun studio binnen te lokken. Waar ze op hun debuutplaat ‘Tough Guys Don’t Dance’ een jaar of drie geleden nog de hulp kregen van Josh Haden (Spain) zijn het nu Will Oldham (Bonnie ‘Prince’ Billy) en vooral Mark Lanegan (zowat alles en iedereen) die het mooie weer komen maken op hun nieuwste telg ‘It’s Not How Far You Fall, It’s The Way You Land’.
Het moet gezegd, Mark Lanegan eet dezer dagen van wel heel wat walletjes. Waar hij zich met godin Isobel Campbell van zijn intiemste kant liet zien deed hij met Greg Dulli’s Twilight Singers zijn stokoud black magic imago alle eer aan. Bij de Queens Of The Stone droeg hij dan weer de grote stonerpet. In Soulsaverland weerklinkt zijn grafstem op maar liefst acht van de tien tracks waarbij hij daarenboven ook lyrisch een stevige duit in de zak doet. Dit alles in een mix van hiphop, rock, country, soul en gospel. Hoezo een veelzijdig bleek standbeeld?
Afgaand op de bizarre hoes weten we dadelijk dat het hier niet meteen een doordeweeks rockplaatje betreft. Een Christusbeeld omringd met ondermeer een aftands pistool, dode vogelkop, twee plectrums, een paar vlinders en enkele heksachtige kaarten die ‘Death’, ‘The Lovers’ en ‘The Devil’ voorspellen sieren het geheel. Wat volgt is een helse doch spirituele trip waarin vleesgeworden Satan (Lanegan) ononderbroken flirt met Aphrodite (godin van de liefde) enerzijds en Hades (god van de dood en de onderwereld) anderzijds.
Opener Revival lijkt geschreven als soundtrack voor een met whisky overgoten zaterdagochtend in een duistere, rokerige kroeg waar de hele nacht niets anders dan de obscuurste nummers uit pakweg Nick Caves ‘The Boatman’s Call’ en Joy Divisions ‘Unknown Pleasures’ gedraaid werden. Een straffe streep blues, soul en gospel die menig bezopen tooghanger in zijn dronken roes houdt. Rommelig dreigt een allesverwoestende kater in Ghosts Of You And Me. Lanegan op zijn best, gesteund door een veelheid aan donkere, zware doorwegende baslijnen en gitaargeluiden die opgenomen lijken te zijn in de ruïnes van een godvergeten kerker. Met de eerste twee nummers hebben we, Spains Spiritual cover niet meegerekend, de absolute hoogtepunten dan ook gehad. Wat volgt zijn een aantal nummers waartussen, hoe vaak we het ook geprobeerd hebben, geen samenhang terug te vinden is.
Enig lichtpuntje in het geheel vinden we nog in Neil Youngs Through My Sails waarop Will Oldham op zijn beurt om het hoekje komt kijken en naast de alom aanwezige Lanegan op een prima manier de tweede stem voor zijn rekening neemt. Rolling Stones No Expectations ten slotte sleept zich een negental minuten voort in het ijle. Spijtig, want ons inziens hebben de heren Soulsavers voldoende vakmanschap in huis om er wél iets van te maken. Het zal voor de volgende keer zijn. Wie weet welke duistere schepsels worden er dan ten tonele gevoerd.
