Isis - Wavering Radiant
Conspiracy Records
Fabian Desmicht — 12 juni 2009
Stel je voor: je zit in de trein. Plots word je je bewust van de robuuste kracht en de technische spitsvondigheid van de machine. Even later merk je hoe het landschap in al zijn schoonheid voorbijglijdt en verandert. Diezelfde gewaarwordingen giet metalband Isis al jaren in een unieke vorm.
Isis is niet alleen een band van uitersten, maar ook van avontuur en een zeldzame “less is more”-mentaliteit. Gitaristen Aaron Turner en Michael Gallagher zal je nooit betrappen op onnodige solo’s en drummer Aaron Harris doet geen drumroll te veel. Eigenlijk zijn alle instrumenten evenwaardig, zelfs de zang van Turner.
Van de metalstereotypen is Isis dus mijlenver verwijderd. ‘Oceanic’ geldt als de blauwdruk voor het geluid van de band. Isis’ nieuwste album ‘Wavering Radiant’ toont nu een band die nooit eerder zo toegankelijk en melodieus klonk. Maar dat maakt de plaat nog geen instant classic. Het duurt even voor de muziek blijft plakken.
‘Wavering Radiant’ zit zowel muzikaal als vormelijk erg goed in elkaar. De plaat bestaat uit zeven nummers, maar is opgevat als één doorlopende compositie. Op het album zoekt Isis expliciet de aloude albumkunst terug op. Het is vast geen toeval dat ‘Wavering Radiant’ begint met enkele seconden plaatgekraak.
Het zachte geknetter wordt genadeloos afgebroken door de beenharde, onvoorspelbare riff van Hall Of The Dead. Meteen valt op dat het elektrische orgel van Clifford Meyer een prominentere plaats bekleedt in Isis’ geluid. Maar het blijven toch de gitaren die garant staan voor een magistrale apotheose.
Hand of the Host is het mindere nummer van de plaat en wordt pas na vijf minuten echt interessant door tegendraadse gitaren en verheven zanglijnen. Het titelnummer lijmt deel één en deel twee van het album aan elkaar, maar de donkere ambient is eerder een nerveuze stilte voor de storm dan een rustpunt.
De laatste drie nummers van ‘Wavering Radiant’ zijn zo mogelijk nog sterker dan het begin van de plaat. In Stone To Wake A Serpent horen we hoe schitterend Turners stem in harmonie kan klinken. Ook de psychedelische uitloper is bijzonder geslaagd. Treshold of Transformation vat alles nog eens samen, maar doet tegelijk meer dan dat. Dit is de band in zijn meest genadeloze stemming.
Met het indrukwekkende ‘Wavering Radiant’ bewijst Isis dat ze de concurrentie nog steeds een stap voor is. De albumcover alleen al spreekt boekdelen: een twintigtal fallussymbolen met Van Goghs sterrenhemel als decor. Welke metalband doet hen dat na?