John Grant - Queen Of Denmark
Bella Union
Bjorn Borgt — 30 mei 2010
Denemarken is hip tegenwoordig. Customs vroeg zich af hoe het met het land gaat in Rex en nu noemt John Grant zijn debuutalbum zelfs ‘Queen Of Denmark’. Koningin Margaretha II mag bijzonder fier zijn, want Grant levert met de muzikale hulp van Midlake een uitstekende plaat af.
Bijna was er geen sprake meer van John Grant. Gedesillusioneerd door het abrupt eindigen van zijn band The Czars, door de bekrompen houding van mensen in Denver ten opzichte van homo’s en door het Leven zelf, overwoog de bariton zelfmoord. Hij verhuisde naar het ruimdenkende New York en ging daar aan de slag als kelner. Slechts sporadisch pikte hij de draad van de muziek nog op, tot hij de mannen van Midlake tegen het lijf liep.
Die brachten Grant weer op het juiste pad en begeleiden hem nu ook op zijn eerste soloplaat. En ze doen dat uitstekend. Alle kommer en kwel die Grant overkwam, wordt gekanaliseerd in twaalf behoorlijke tot zéér goede songs. Erg persoonlijke teksten waar je niet meteen vrolijk van wordt, gedragen door luchtige softrock uit de jaren ’70.
Hoogtepunten zijn er voldoende. Van de zweverige opener TC And Honeybear – Grants persoonlijke favoriet – zijn wij nog niet helemaal overtuigd, maar Marz is er wel al pal op. Zijn stem moet niet onderdoen voor dat bijwijlen heerlijke geluid van José Gonzalez. Het refrein is een perfecte climax van een mooie song, die Grant terugbrengt naar de favoriete snoepwinkel uit zijn jeugd.
Marz is slechts een voorbode van nog meer lekkers. Strijkers geven het fraaie Where Dreams Go To Die nog extra kleur. De fijne arrangementen van de Midlakemannen en de samenzang zorgen ook voor hemelse momenten in Sigourney Weaver (“I feel just like Sigourney Weaver when she had to kill those aliens (…) / I feel just like Winona Ryder in that movie about vampires”), Chicken Bones, Silver Platter Club, It’s Easier en Outer Space.
Eigenlijk kan John Grant het niveau moeiteloos een hele plaat aan. Enig minpunt is dat je na een tijdje het steeds wederkerende trucje wel al kent en er minder door geraakt wordt. Al zit je nog steeds met popsongs die de middelmaat ruimschoots overstijgen. En plots word je ook weer helemaal wakker geschud door JC Hates Faggots, waarin Grant vertelt over hoe het voor hem als homo was om op te groeien in een diepgelovige familie. De wat uit de band springende ballad Caramel deed ons dan weer een beetje denken aan Antony and the Johnsons.
John Grant heeft een gitzwarte periode omgezet in iets heel moois. In Denemarken zou hij voor zo’n gratis promotie al enkele eretekens mogen ontvangen, maar laat ons vooral hopen dat hij met ‘Queen Of Denmark’ éindelijk echt kan doorbreken bij het grote publiek.
Die brachten Grant weer op het juiste pad en begeleiden hem nu ook op zijn eerste soloplaat. En ze doen dat uitstekend. Alle kommer en kwel die Grant overkwam, wordt gekanaliseerd in twaalf behoorlijke tot zéér goede songs. Erg persoonlijke teksten waar je niet meteen vrolijk van wordt, gedragen door luchtige softrock uit de jaren ’70.
Hoogtepunten zijn er voldoende. Van de zweverige opener TC And Honeybear – Grants persoonlijke favoriet – zijn wij nog niet helemaal overtuigd, maar Marz is er wel al pal op. Zijn stem moet niet onderdoen voor dat bijwijlen heerlijke geluid van José Gonzalez. Het refrein is een perfecte climax van een mooie song, die Grant terugbrengt naar de favoriete snoepwinkel uit zijn jeugd.
Marz is slechts een voorbode van nog meer lekkers. Strijkers geven het fraaie Where Dreams Go To Die nog extra kleur. De fijne arrangementen van de Midlakemannen en de samenzang zorgen ook voor hemelse momenten in Sigourney Weaver (“I feel just like Sigourney Weaver when she had to kill those aliens (…) / I feel just like Winona Ryder in that movie about vampires”), Chicken Bones, Silver Platter Club, It’s Easier en Outer Space.
Eigenlijk kan John Grant het niveau moeiteloos een hele plaat aan. Enig minpunt is dat je na een tijdje het steeds wederkerende trucje wel al kent en er minder door geraakt wordt. Al zit je nog steeds met popsongs die de middelmaat ruimschoots overstijgen. En plots word je ook weer helemaal wakker geschud door JC Hates Faggots, waarin Grant vertelt over hoe het voor hem als homo was om op te groeien in een diepgelovige familie. De wat uit de band springende ballad Caramel deed ons dan weer een beetje denken aan Antony and the Johnsons.
John Grant heeft een gitzwarte periode omgezet in iets heel moois. In Denemarken zou hij voor zo’n gratis promotie al enkele eretekens mogen ontvangen, maar laat ons vooral hopen dat hij met ‘Queen Of Denmark’ éindelijk echt kan doorbreken bij het grote publiek.
John Grant speelt op 11 juni in de Botanique.