The Daredevil Christopher Wright - In Deference To A Broken Back
Amble Down records
Bjorn Borgt — 27 mei 2010
Sommige bands moeten het vooral van hun groepsnaam hebben om op te vallen. Prominent aanwezig in dat lijstje is The Daredevil Christopher Wright. Een hele mond vol, dit collectief en dat is maar goed ook, want over hun debuutalbum ‘In Deference To A Broken Back’ valt veel minder te vertellen.
Je voelt nochtans wel dat er enig potentieel zit in dit Amerikaanse drietal. Hun groepsnaam verwijst naar een durfal die elke dag weer met de dood flirtte. Hun muziek wordt omschreven als lo-fi countryfolk, maar aftrappen doet het trio met een streepje klassieke muziek in Hospital. Een vreemd opwarmertje dat je wel doet uitkijken naar wat volgt.
Helaas wordt die nieuwsgierigheid behoorlijk de kop ingedrukt in de eerste volwaardige song The East Coast. De stem van leadzanger Jon Sunde schiet daar alle richtingen uit en mist vooral doel. Er volgt ook de nodige samenzang, maar we hebben hier eerder te maken met de Rode Duivels onder de douche dan met pakweg Fleet Foxes. Muzikaal gebeurt er nochtans wel iets: violen en een blokfluit zorgen voor meerdere verhalen in één song, die door de matige zang echter niet meer te redden valt.
In Acceptable Loss klinkt The Daredevil Christopher Wright alsof de wereld vergaat, maar dan op de maat van een aanstekelijk walsje. In dit nummer pakt de mayonaise van de samenzang wel een beetje, maar als Jon Sunde weer het voortouw neemt, dooft onze interesse langzaam maar zeker uit.
Het trio is afkomstig uit Eau Claire, een stad in Wisconsin. Dat is ook de thuisbasis van Justin Vernon van Bon Iver, die de plaat ook grotendeels producete. Vernon laat zijn gouwgenoten wel goede dingen doen. Het meest Bon Ivergetinte nummer is War Stories, maar vooral Bury You Alive is een erg aangenaam in het oor liggende song, die nog opgeleukt wordt door de terugkerende blokfluit. Ook We’re Not Friends en het wat potigere Clouds mogen er zeker zijn.
Helaas wordt dit goede al te vaak afgewisseld met mindere tot zelfs ronduit slechte dingen. Negatieve uitschieter is A Conversation About Cancer. Bij dat liedje weet je weer waarvoor een skiptoets dient en het staat helaas niet alleen.
The Daredevil Christopher Wright had voldoende materiaal om een puike ep op te nemen, maar een full cd was duidelijk nog veel te veel gevraagd. De groep verdient enig krediet voor een aantal degelijke songs, maar zal nog een stuk beter en origineler uit de hoek moeten komen vooraleer onze Rode Duivels hun songs in de douche zingen.
Helaas wordt die nieuwsgierigheid behoorlijk de kop ingedrukt in de eerste volwaardige song The East Coast. De stem van leadzanger Jon Sunde schiet daar alle richtingen uit en mist vooral doel. Er volgt ook de nodige samenzang, maar we hebben hier eerder te maken met de Rode Duivels onder de douche dan met pakweg Fleet Foxes. Muzikaal gebeurt er nochtans wel iets: violen en een blokfluit zorgen voor meerdere verhalen in één song, die door de matige zang echter niet meer te redden valt.
In Acceptable Loss klinkt The Daredevil Christopher Wright alsof de wereld vergaat, maar dan op de maat van een aanstekelijk walsje. In dit nummer pakt de mayonaise van de samenzang wel een beetje, maar als Jon Sunde weer het voortouw neemt, dooft onze interesse langzaam maar zeker uit.
Het trio is afkomstig uit Eau Claire, een stad in Wisconsin. Dat is ook de thuisbasis van Justin Vernon van Bon Iver, die de plaat ook grotendeels producete. Vernon laat zijn gouwgenoten wel goede dingen doen. Het meest Bon Ivergetinte nummer is War Stories, maar vooral Bury You Alive is een erg aangenaam in het oor liggende song, die nog opgeleukt wordt door de terugkerende blokfluit. Ook We’re Not Friends en het wat potigere Clouds mogen er zeker zijn.
Helaas wordt dit goede al te vaak afgewisseld met mindere tot zelfs ronduit slechte dingen. Negatieve uitschieter is A Conversation About Cancer. Bij dat liedje weet je weer waarvoor een skiptoets dient en het staat helaas niet alleen.
The Daredevil Christopher Wright had voldoende materiaal om een puike ep op te nemen, maar een full cd was duidelijk nog veel te veel gevraagd. De groep verdient enig krediet voor een aantal degelijke songs, maar zal nog een stuk beter en origineler uit de hoek moeten komen vooraleer onze Rode Duivels hun songs in de douche zingen.