Lalalover - The Runner
Pias Records
Thijs Michiels — 10 januari 2009
Terug van weggeweest: Lalalover. Twee jaar na ‘Heliotropic’ heeft Tom Kestens een nieuwe plaat klaar. De ex-Das Popper laat zijn politieke activiteiten even voor wat ze zijn en probeert met ‘The Runner’ weer een plaatsje in de Belgische muziekwereld te veroveren. Op zijn site omschrijft Kestens zijn jongste als “a collection of songs about life as it is: confusing, heartbreaking but alltogether [sic] just unpredictable enough to call it a blessing”. Of wij daar als gekken op zaten te wachten is echter een andere zaak.
Begrijp ons zeker niet verkeerd, wij houden van Tom Kestens! Een goed mens, barstend van enthousiasme, idealisme en engagement. Zo was hij onder andere de man achter de ‘Art for Earth’-concerten. Ook de intensiteit van zijn Lalaliveshows kunnen we zeker smaken, net als zijn passie voor muziek tout court. Jammer genoeg is ‘The Runner’ allesbehalve een muzikaal pièce de resistance geworden. Termen als 'degelijkheid' en 'eentonigheid' halen de bovenhand.
Al klinkt het in opener A Woman Saves a Man wel duizend keer van “clap your hands, clap your hands”, die intentie komt maar niet in ons op. Het nummer is niet slecht, maar het heeft niet veel meer te bieden dan een deuntje dat zich - tot vervelens toe - de hele dag in je hoofd nestelt.
In Candy Song en Get Your Act Together horen we voor het eerst de beloofde funkgeluidjes, al treden ze nooit echt op de voorgrond. Ook over The Runner kunnen we kort zijn: wat bezielde Lalalover om de eer van titeldrager aan dit vervelend ding toe te kennen? Songteksten als “cause all you do is run run run… run” maken de song er niet echt genialer op.
Beter wordt het vanaf Talking M City: een gezellige melodie waarvan er gerust nog wat op deze plaat mochten staan. M voor 'meer van dat'! Een ander hoogtepunt op ‘The Runner’ is de vooruitgestuurde single Step Out of the Dark, waarin Kestens pyromane plannen smeedt om een uitdovende liefde weer aan te wakkeren. Het wat indie klinkende Illegal Girl is best oké, net als To Love Me, hoewel Kestens hier plots wel erg, euh, experimenteel met zijn stembanden omspringt.
Hoe typisch dat stemgeluid wel is, wordt nog duidelijker op Who’s Gonna Save Us. Het nummer begint als een klaagzang van een zwerfmuzikant, gezeten op een barkruk in een ruig, bruin café, gewapend met enkel stem en gitaar. Na twee minuten wordt Kestens bijgetreden door enkele subtiele strijkers, die het lied nog sterker maken dan het al was. “Mooie afsluiter!”, denken wij dan. Maar om een of andere obscure reden vond Lalalover het opportuun om er nog een nutteloze hidden track tegenaan te gooien. Misschien mogen we daar niets over kwijt, maar verwacht er vooral niet te veel van.
Uit respect voor Tom Kestens hebben we alles geprobeerd om ‘The Runner’ wat meer te kunnen appreciëren, maar ondersteboven gaan hangen, sloten whisky achterover hijsen, zelfs ons lief dumpen: niets hielp. Qua funkgehalte moet deze plaat onderdoen voor de landgenoten van Delavega en Stijn, en de oeuvres van de meeste singer-songwriters bevatten ontroerender en opwindender werk dan bijvoorbeeld A Woman Saves a Man of The Runner.
Lalalover wilde ons met ‘The Runner’ the best of both worlds aanbieden, maar valt nagenoeg tussen de twee in. Gelukkig zijn we in een Milde bui: de M staat deze keer voor Middelmaat.