Antony and the Johnsons - Another World EP
Rough Trade
Tom Weyn — 10 november 2008
Drie jaar lang hebben we vol ongeduld gewacht op nieuw werk van Antony and the Johnsons. Na het weergaloze ‘I Am a Bird Now’ werd het even opvallend stil rond de excentrieke Antony Hegarty, maar al snel zagen we hem opduiken bij allerhande projecten. En dat terwijl wij enkel nieuw materiaal van hem met zijn Johnsons wilden.
Ondertussen moesten we het dus stellen met enkele matige tracks op Björk’s ‘Volta’, zijn verschijning in ‘I’m Your Man’, de documentaire over Leonard Cohen, zijn cover van Knockin’ on Heaven’s Door op de Dylan-soundtrack ‘I’m Not There’ en zijn medewerking aan het meest bedenkelijke homocollectief sinds de Scissor Sisters, namelijk Hercules and Love Affair. Ook in andere culturele takken leefde Hegarty zich uit, maar van nieuw werk was er vooralsnog geen sprake.
Op 21 januari 2009 verschijnt dan eindelijk toch ‘The Crying Light’, het derde volwaardige album van Antony and the Johnsons. Als zoethoudertje is er ondertussen de ‘Another World EP’. De titeltrack is de eerste single van het te verschijnen album en van het meest aangrijpende wat we tot nu toe al gehoord hebben. Het nummer is zodanig eenvoudig dat het bijna belachelijk wordt, maar net doordat het schittert in al zijn eenvoud, is het des te krachtiger. Enkel Antony kan “I’m gonna miss the sea / I’m gonna miss the snow / I’m gonna miss the bees / I’ll miss the things that grow” geloofwaardig doen klinken. Als wij ooit deze wereld voor een andere moeten inruilen, laat dit dan de soundtrack erbij zijn.
Als we afgaan op deze ep, zal ‘The Crying Light’ in het verlengde liggen van de twee vorige platen, vooral dan het titelloze debuut van de groep. Het korte Crackagen of Sing for Me sluiten daar namelijk nauwer bij aan dan bij het rijkelijker georchestreerde ‘I Am a Bird Now’. Hetzelfde kan overigens gezegd worden over de krachtige (dit alweer in alle eenvoud) afsluiter Hope Mountain.
Het enige nummer dat eruit springt en onmiddellijk ook het onbetwiste hoogtepunt van dit sobere ep’tje vormt, is Shake That Devil. Het begin is ingetogen, maar quasi ongemerkt wordt Antony’s stem vergezeld van een dreigende gitaar, een holle drum en een overstuurde sax. Of hoe Antony een Tom Waits-nummer zou aanpakken. Het aftellen naar 21 januari is begonnen.