Moiano - 2nd Line
On the moon
Bram Beelaert — 28 mei 2009
'2nd Line' is de tweede cd van Moiano, de groep van supersessiemuzikant en toetsenist Peter Lesage. Nogal wat prominenten in de Vlaamse muziekwereld, waaronder Gabriel Rios en Flip Kowlier, vinden in hem een betrouwbare rechterhand in de studio en op het podium. Maar een eigen project uit de grond stampen is andere koek, zo blijkt. Ook al doet men nog zo zijn best het boekje te volgen.
Alles aan '2nd Line' is verantwoord. We beginnen met het hoesje. Sfeervolle foto’s die de stedelijkheid van de Amerikaanse Oostkust suggereren. Lesage op gympjes in een vintage zetel tussen vintage instrumenten. Past perfect bij waar het Moiano om te doen is: nu-soul met veel retro en wat jazz; van het genre dat Erykah Badu en D’Angelo groot heeft gemaakt, maar waar het avontuurlijke nu wel wat vanaf is.
Ook de nummers zijn uiterst verantwoord. De warme strijkersarrangementen verwijzen op gepaste wijze naar soullegende en – naar we veronderstellen – lichtend voorbeeld Marvin Gaye. Lesage heeft een hele rits klanken uit de jaren zeventig en tachtig op zijn keyboard geprogrammeerd. Hij zet ze maximaal in en bekomt een stemmige retro sfeer. Toch zorgen wat hippere staccato riffs en hier en daar een streepje drum ’n bass en lounge ervoor dat '2nd Line' aansluiting vindt bij het heden.Goed gezien.
Verder zijn ook de arrangementen verantwoord en net hermetisch genoeg om over te brengen dat er muzikanten aan het werk zijn die weten wat ze doen. Er is nagedacht. De strijkers, blazers, toetsen en een ritmesectie zijn netjes in elkaar gepuzzeld. Ritmeveranderingen en jazzy harmonieën schijnen te willen zeggen dat dit een plaat is voor fijnproevers, die naar muziek willen luísteren.
De zang, tot slot, is zeker te verantwoorden. Niet dat Lesage over een erg sterke stem beschikt of technisch een goede zanger is. Wel is zijn zachte timbre uitermate geschikt voor de rustig voortkabbelende r&b-grooves. In de lyrics wordt echter geen enkel risico genomen. Het gaat over “the water” dat hem “alive” houdt. Over “love” die een “soulshark” is. Over dat het “time” is “for you to stand tall”. Over “moving in the right direction” of “Does anybody know what makes the world go round?”. Geeuw!
'2nd Line' is soul zoals die volgens de overeenkomsten in de muziek wordt gespeeld, maar zeker niet in de letterlijke betekenis van het woord. “Where’s your funk at?” vraagt Peter Lesage zich terecht af in ‘Funk Today’.
Ook de nummers zijn uiterst verantwoord. De warme strijkersarrangementen verwijzen op gepaste wijze naar soullegende en – naar we veronderstellen – lichtend voorbeeld Marvin Gaye. Lesage heeft een hele rits klanken uit de jaren zeventig en tachtig op zijn keyboard geprogrammeerd. Hij zet ze maximaal in en bekomt een stemmige retro sfeer. Toch zorgen wat hippere staccato riffs en hier en daar een streepje drum ’n bass en lounge ervoor dat '2nd Line' aansluiting vindt bij het heden.Goed gezien.
Verder zijn ook de arrangementen verantwoord en net hermetisch genoeg om over te brengen dat er muzikanten aan het werk zijn die weten wat ze doen. Er is nagedacht. De strijkers, blazers, toetsen en een ritmesectie zijn netjes in elkaar gepuzzeld. Ritmeveranderingen en jazzy harmonieën schijnen te willen zeggen dat dit een plaat is voor fijnproevers, die naar muziek willen luísteren.
De zang, tot slot, is zeker te verantwoorden. Niet dat Lesage over een erg sterke stem beschikt of technisch een goede zanger is. Wel is zijn zachte timbre uitermate geschikt voor de rustig voortkabbelende r&b-grooves. In de lyrics wordt echter geen enkel risico genomen. Het gaat over “the water” dat hem “alive” houdt. Over “love” die een “soulshark” is. Over dat het “time” is “for you to stand tall”. Over “moving in the right direction” of “Does anybody know what makes the world go round?”. Geeuw!
'2nd Line' is soul zoals die volgens de overeenkomsten in de muziek wordt gespeeld, maar zeker niet in de letterlijke betekenis van het woord. “Where’s your funk at?” vraagt Peter Lesage zich terecht af in ‘Funk Today’.