Radie Peat - No Human Tongue Can Tell

Rough Trade

Marc Alenus — 17 november 2026

No Human Tongue Can Tell

In VUCA-tijden als deze is het niet verrassend dat we opnieuw een folk-boom beleven. En het woord "folk" mag je ruim interpreteren.

Zowel over de Grote Plas als het Kanaal zie je ze steeds meer opduiken: bands en artiesten die in hun muziek verwijzen naar het belang van roots en die putten uit de traditie, maar er ook een hedendaagse twist aan geven. In de VS heb je de hele beweging rond Big Thief, Haley Heynderickx en aanverwanten. Op de Britse eilanden – en dan niet toevallig vooral Ierland - heb je de scene die aangevuurd wordt (of werd) door Fontaines D.C. en Lankum.

Uit die laatste band komt Radie Peat. Ze zingt al sinds haar tienerjaren, vaak met haar zussen en leerde ook de concertina bespelen. Later vormde ze samen met Cormac Mac Diarmada Lankum en recenter richtte ze ook het doomfolkcollectief ØXN op samen met Katie Kim, Eleanor Myler en John 'Spud' Murphy (die voor dit album de productie deed). Haar eerste soloalbum is meteen een schot in de roos.

Op de cover van de plaat staat Peat afgebeeld als Sive uit het toneelstuk van John B Keane (1959), een Ophelia-achtige figuur, liggend op de rug, verdronken in een koud, zwart veengat, het bleke gelaat kwetsbaar, maar ongerept onder de rimpeling van het veenhoudende water. Het zet de toon nog voor je de eerste noten van haar versie van Hares On The Mountain (ook bekend als Blackbirds And Thrushes en Sally My Dear) hebt gehoord.

Met de keuze voor deze traditional, die in de jaren zestig populair werd dankzij Shirley Collins, maakt Peat een paar radicale keuzes: ze ent zich heel diep in de Keltische cultuur en neemt tegelijk een feministisch standpunt in, want de Sally in kwestie wijst alle mannen af en kiest voor haar studies. Girl power uit de negentiende eeuw opnieuw geactualiseerd, iets wat in veel van de gekozen nummers terugkeert.

Ook in de instrumentatie wordt een meer dan duidelijke keuze gemaakt. Die is rauw en spaarzaam, vaak zelfs dreinerig en dronend. Dit zorgt er voor dat dat krachtige, aparte stemgeluid naar de voorgrond wordt geduwd. Het is dan ook een wapen als een wurgtouw: eens je in de ban bent, raak je niet meer los, zelfs – of vooral – als de songs de grens van de zes minuten of meer opzoeken. Slottrack Caílin Deas (een versie van het achttiende-eeuwse Cailín Deas Crúite na mBó - A Pretty Girl Milking Her Cow - op een honderdvijftig jaar oude baritonconcertina) duurt zelfs meer dan twaalf minuten.

Maar dat is allemaal geen bezwaar. Het is net door je mee te voeren over onherbergzame, met distels afgezoomde paadjes door haar muzikale wereld vol verraderlijke "bogs" dat Peat je hypnotiseert met verbazingwekkende muzikale vibraties. Dat die ook aanwezig zijn in de door haarzelf geschreven songs als The Moon And Stars, een episch nummer dat met traporgel, mellotron en Wurlitzer langzaam opbouwt naar een climax rond een Moog-synthloop, bewijst dat het geen gimmick is.

Peat ademt folk. De eerste kiemen van dit album zijn ook al vijftien jaar geleden ontsproten na het bekijken van een docu over 'Tubular Bells' van Mike Oldfield, die haar inspireerde om alle instrumenten zelf te bespelen. Het wordt een krachttoer dit debuut ooit nog te overtreffen!

← Terug naar overzicht