Two Dogs - People Do Strange Things

De Zwitser Joke Lanz (eigenlijk heet hij Thomas) is bij ietwat muziekliefhebber waarschijnlijk het best bekend als het boegbeeld van Sudden Infant, waarmee hij sinds 1989 actief is en waarbij draaitafels, ongewone geluiden en een lo-fi attitude in het maken van noisy elektronische muziek met een stem, die soms wat banaal klinkt in een poging om humoristisch te zijn.

Hij heeft een resem projecten waarmee hij zich onledig houdt en eentje daarvan is Two Dogs, een duo dat hij runt samen met Beat Keller. Die houdt het een stuk bescheidener. Dat wil zeggen: slechts een paar projecten, omdat hij blijkbaar liever samen met anderen aan de slag gaat, al dan niet als duo.

Als Two Dogs maakten beiden eerder de plaat 'Songs From The Trash Can' (2023) en de zotternijen van dat debuut worden stelselmatig verdergezet op het pas uitgekomen 'People Do Strange Things'. Het eerste dat bij ons op komt als de opener en tegelijk het titelnummer wordt ingezet? Hoor wie het zegt!

Keller speelt opnieuw gitaar, zowel elektrisch als akoestisch deze keer, bas, feedback en laat enkele achtergrondwoorden vallen, terwijl Lanz aan de slag gaat met platendraaiers, elektronica en voornamelijk die verhalende, vertellende stem. Voor een aantal stukken komt Alexandre Babel, die hetzelfde doet bij Sudden Infant, enig drumwerk toevoegen.

Er klinkt een lichte jazzinvloed door, maar doordat de bas nogal eens behoorlijk funky en dragend uit de hoek kan komen, is de muziek veel meer dan dat. Van de noise, waar Lanz groot liefhebber van is, valt weinig te bespeuren. De teksten zijn namelijk het belangrijkste onderdeel van deze plaat. Het is als een soort declameren, soms poëtisch, soms als overdonderend preken, maar het werkt over de hele lijn uitstekend. Lanz schreef ze op twee na allemaal zelf. Fuck The System werd geschreven door de overleden Britse dichter Sean Bonney en Lullaby In Fracktown door Lilace Mellin Guignard.

Dadaïsme is nooit veraf in de lyrics. Het zijn stukken die soms doen denken aan een mannelijke versie van Lydia Lunch maar dan met veelal onzin als onderwerp. Madhop is een term die ze wel leuk vinden, net als Schlage-dada, hyperchanson of fake jazz, maar dan nog meer fake dan het fake kan zijn.

Onvoorspelbaar anders en tegelijk uitermate leuk, waarbij bijvoorbeeld in Harry Kane een stukje van Jim Morrison sluipt. En nog interessanter: de humor werkt echt.