Ão, Jonas De Kesel

Geen grote spektakeldrang, wel puurheid: in de Handelsbeurs liet Ão gisteren horen hoe trefzeker hun mix van saudade, performance en gelaagde elektronica op het hart trekt.

Het voordeel van concerten in de Handelsbeurs te Gent op een semibrugdag is dat het publiek doorgaans bestaat uit mensen wier concertenthousiasme nog niet helemaal is weggeteerd door industriewegfileleed. Het nadeel is dat het publiek wel eens uit een bont gezelschap kan bestaan dat met een Duvel in de hand aan het pochen is dat ze ooit U2 mochten beleven op de Werchterweide in 1985. Om maar te duiden: Ão, dat pas in 2020 als band ontstond, blijkt fans te hebben in veel leeftijdscategorieën. Vele fans bovendien, getuige een tweemaal uitverkochte Handelsbeurs en een extra jeugdconcert met moshpit.

Het eerder intieme voorprogramma werd verzorgd door Jonas De Kesel, die naging welke pure geluidspartijen, geen liedjes (!), allemaal uit één klassieke gitaar te halen waren, hetgeen sterk gesmaakt werd door het publiek. Bovendien demonstreerde hij eveneens dat zo’n edel instrument ook best wel andere toepassingen kent, zoals het branden van wierookstokjes.

Dat het goed was het podium vooraf al te zuiveren met witte salie en sandelhout bleek bij het uitbreken van de dreigende intro, toen Ão het podium betrad voor de voorstelling van nieuwe plaat 'Malandra'. Later tijdens de set leerden we dat de titel iets als “sloeberin” betekent in het Nederlands, ofschoon de invulling ervan werd verruimd tot "vrijgevochten vrouw". De intro vervloeide in het prachtige Me Condena en ingetogen Orgulho waarbij het griezelig stil werd in de zaal, iets wat met een gemengde leeftijdspopulatie eerder een zeldzaamheid te noemen is.

Het Brusselse Ão kon doorheen dit concert de op korte tijd stevig uitgebouwde live reputatie verder waarmaken, hetgeen ze na een vrij stevig tourschema reeds in De Casino, op Gent Jazz en in de Ancienne Belgique mocht etaleren. Brenda Corijn, Siebe Chau, Jolan Decaestecker en Bert Peyffers poneren als frisse kanariejongen een geluid dat zich met veel warmte nestelt tussen bedwelmende fluisterpop, melancholische ambient en bijtijds pompende, soms subtiel klinkende repercussie. Het was het soort concert waarbij je de ogen vanzelf sluit, omdat de werkelijkheid buiten net iets te lelijk contrasteert.

Het is ook dat soort van muziek waar je tekstueel geen snars van begrijpt, Portugees is nu eenmaal geen parate kennis, en al zeker niet voor de drinkebroers die U2 op Werchter mochten beleven. Toch slaagt de groep erin de emotionele lading achter de tekst op één of andere manier te doen voelen. Het feit dat Brenda Corijn, de grand dame met multinationale roots, bij sommige songs enige duiding geeft op haar eigenste spontane manier, helpt natuurlijk ook wel een beetje. Portugees heeft nu eenmaal meer narratief voor de dualiteit van sommige emoties dan ons eigenste Nederlands. Het feit dat ze dit doet met een knalroze drinkfles met schapenvacht omhuld in de hand, getuigt dan weer van een vorm van zelfrelativering en authenticiteit.

Het werd een avond die zachtjes bijt in de ziel, een emotionele mengeling van verlies, nabijheid, opgezweept vinden, gemis, afstand en onmogelijkheden maar bovenal één met gigantisch veel liefde en lichtheid. Corijns bitterzoete stem zweefde boven de gelaagde percussie en tilde zich boven de zweverige synths uit met het gemak van een buizerd boven de Lozer- of Mopanebossen.

Het risico van dit soort bedwelmende luistermuziek is dat het na enkele nummers wel eens gevaarlijk dicht kan aanschurken tegen een yogalessoundtrack, waarbij de U2-drinkebroers de Duvel dreigen in te ruilen voor een glas gekoeld seldersap. Net als de drinkebroers trapt Ão op geen enkel moment in deze valkuil en biedt de band een concert aan waar duidelijk hard aan gewerkt werd. De songs klinken nog een stuk krachtiger dan op plaat, zeker de Engelstalige nummers, en de set biedt genoeg variatie, originaliteit en diepgang om van de eerste tot laatste noot indruk te maken. Bovendien kon er gerekend worden op een zeer fijn uitgekiende belichting en uitgebalanceerde choreografie die op geen enkel moment overdreven of pompeus aanvoelde.

Tegen het einde van de set, origineel afgesloten met een flard Pra Onde Eu Vou, rest er maar één conclusie: wie beweert dat ingetogen indiepop ons Vlaanderenland niet kan boeien, heeft ofwel onherroepelijke oorschade of is nog nooit naar een concert van Ão geweest. Deze veelbelovende groep bewees in amper negentig minuten dat je geen stadion of oplegger elektrische gitaren nodig hebt om een publiek tegen het plankier te meppen. Na zo’n concert zal “Sloeberin”, mijn huidige beste kookplaat forever, nóg meer de weg naar de vinylmat vinden. We kijken alvast uit naar 'Obra', de vervolg-ep, die er in april aankomt.