FINK

Normaal is het in het circus altijd veel drukker en luider dan buiten, maar in het Koninklijk Circus woven Fin Greenall en zijn vaste kompanen Tim Thornton en Guy Whittaker, ondersteund door Nadine Decker en Nicky Hustinx, een analoge cocon waarin iedereen tot rust kon komen.

Angela Autumn had als sterke one man show de zaal daarvoor al in een ingetogen plooi klaargelegd.

'The City Is Coming to Erase It All', het negende studioalbum van Fink dat in juni verscheen, is het orgelpunt van de avond. Het werd opgenomen in Cornwall met een strikt tijdsgebonden aanpak: de band stelde zich een plaat voor die Michael Chapman, een Britse folklegende, had kunnen maken, tot en met de gitaarsnaren toe. Producer Sam Okell bewaakte de regel: “If it didn’t exist in 1974, you’re not allowed to use it.” Geen digitale opsmuk dus, maar ook geen nostalgie. Greenall zelf spreekt liever van “nowstalgia”: nieuw materiaal met dezelfde ethos als toen. Het album is bovendien bedoeld als een geheel, met een openingsnummer dat groet en een instrumentale afsluiter als besluit. Live vertaalt zich dat in akoestische warmte en nummers die de tijd nemen om open te bloeien op een bijna meditatieve manier. Greenall maakte meteen duidelijk wat de avond zou brengen: eerst vier nieuwe nummers, daarna een diepe duik in de back catalog.

In het middenstuk werd het nog intiemer. Het teder getokkelde Two Magpies en het breekbare I Buried All the Answers, dat de geest van John Martyn ademde, hielden de zaal muisstil. Daartegenover liet de band de teugels vieren. Thornton stapte geregeld van achter zijn drumstel om gitaar te spelen. Met die dubbele drums en de dronende viool kreeg Resurgam iets bijna tribaals, en We Watch the Stars trok de zaal mee in een bezwerende trance. Greenall bracht de kosmos terug tot menselijke proporties: “The galaxy is in us." Waarop hij nog snel toevoegde "It’s the man bun”, die blijkbaar deze komische woorden deed oreren. Bij What Would You Call Yourself begon het publiek spontaan mee te klappen en tussen de nummers was de zaal opvallend enthousiast, maar tijdens de nummers als betoverd.

Op het einde kwam de sprint met onder meer Warm Shadow en een moody Perfect Darkness. Greenall bedankte het publiek en zei dat hij wist hoe duur een avondje uit is, en dat hij het enorm apprecieerde dat we dit voor hen over hadden. De band koos geen publieksfavoriet, maar een nummer waar ze zelf van houden op het moment, en die liefde wilden ze overbrengen. Na Not Everything Was Better In The Past volgden Looking Too Closely en slotnummer Walking In The Sun als toegift. Fink houdt het na al die jaren live nog altijd vol zonder goedkoop spektakel.

Wat overblijft is puur vakmanschap dat nog dagen nazindert.