Couleur Cafe

Met de geur van versgebakken taco’s en kruidige Indische sauzen op de achtergrond mocht Selah Sue het festival openen. Ondanks haar jonge leeftijd stond ze enkel met de gitaar in de hand op het podium maar dit belette haar niet van een stevige set te brengen waar het zelfvertrouwen van afdroop. Ze bewees meteen waarom ze als revelatie van het jaar wordt genoemd.

De danscursussen waren ondertussen begonnen maar het zware feestwerk was te vinden bij Babylon Circus. Een stuk of tien Fransen lieten de tent werkelijk ontploffen met hun mengeling van ska, reggae, folk en rock. Er werd volk op het podium uitgenodigd, de muzikanten brachten solo’s van de bovenste plank en tijdens de nummers was heel wat ruimte voor grapjes en show. Geen circus zonder clowns natuurlijk. Ntoumous bracht ondertussen zijn eigenzinnige elektro-jazz in de andere tent, terwijl anderen bijna verpletterd werden door de rondmarcherende drumbands.

Amadou en Mariam brachten opnieuw hun befaamde vredesboodschappen, gesteund door een soort Afro-bluesrock en funky beats. Amadous gouden gitaar schitterde in de zon en Mariam liet haar tedere maar diepe stem over de weide schallen. Rohff en zijn twee knechten brachten ondertussen de befaamde explosieve Franse rap, maar het bleef allemaal wat droogjes. Nneka had wat meer passie in zich en wist te overtuigen met haar mix van soul, hiphop, reggae en triphop.

Ayo heeft een donkere periode achter de rug, maar straalde van geluk op het podium. Haar immense glimlach toonde dat ze genoot van elk applaus waarop ze terecht getrakteerd werd. Een probleempje met de gitaar loste ze op door even te freestylen en Michael Jackson werd geëerd met een cover. Ziggi & The Renaissance Band lieten ondertussen hun reggae- en dancehalltonen los op het publiek en dat leek behoorlijk in de smaak te vallen. Het feest barstte ook hier los, maar niet alvorens oma’s kruidentuin te raadplegen.

Ben Harper mocht mainstage afsluiten en deed dit in zijn bekende stijl. Hij had zijn nieuwe band de Relentless7 mee en samen brachten ze een stevige sessie van dansbare funk en rock. Khaled mocht de dag afsluiten. De grootmeester van de Arabische raï had een hele tijd nodig om op gang te komen, maar naar het einde van zijn set toe kreeg hij er de sfeer toch in. De man had wel precies wat last van spastische neigingen, wat doet vermoeden dat hij niet zo nuchter was.

Merkwaardig vandaag waren de vele problemen met het geluid. Het duurde vaak heel lang eer men het juist afgesteld kreeg en hier en daar vielen instrumenten gewoon weg. Maar de eerste dag van Couleur Café was niettemin meteen een schot in de roos. Het blijft één van de gezelligere festivals in België, waar nog ruimte is voor sociaal engagement en wereldmuziek, badend in een zoete zomerzon.