Couleur Cafe
Dag van de legendes
Niel Van Herck
Tour&Taxis, Brussel — 2 juli 2009
De vermoeidheid begon zijn tol te eisen. Langs de weg slenterden bestofte kampeerders richting het kleine supermarktje, en de redbulls verkochten als zoete broodjes. Hier en daar zwalpte een eenzame dronkaard over het terrein, op zoek naar verloren drankbonnetjes, en op elk plekje schaduw lag wel iemand te slapen. De zon brandde als een bezetene.
Het ideale decor dus voor Kel Asouf om de laatste dag te openen. De band staat garant voor een soort mengeling van traditionele Afrikaanse muziek en een stevige portie blues. Het resultaat was een gezellige en warme sfeer. De mannen van Neg’Marrons maakten het dan weer broeierig heet met hun ondertussen befaamde reggae-dancehall. De covers en de hits deden hun werk, en het publiek ging goed wild.
Zap Mama stond nog eens met de originele bezetting op het podium, om zo de twintigste verjaardag van Couleur Café te vieren, het festival waar het voor hen ook allemaal begon. De set kwam echter niet volledig over en ging wat verloren in de immense oppervlakte. De intiemere tent was misschien beter geweest. Daar speelde Dynamic een ensemble van hiphop, rock en gospel. Ze staan er nog niet helemaal, maar het potentieel is er zeker.
Er zijn niet zo veel levende legenden meer over als het op zwarte muziek aankomt, maar Solomon Burke is er wél nog. Getooid in een blinkend paars pimpkostuum en zittend op een gigantische troon voerde hij het publiek mee door een show vol gospel, soul en rhythm & blues. Hij deelde rozen uit aan de vrouwen, bracht enkele echte klassiekers en ook de ode aan Michael Jackson kon niet ontbreken.
De ene grootheid was nog maar verdwenen of daar was de volgende al. Cesaria Evora stond als een kranige diva op de mainstage en bracht iedereen in beroering met haar melancholische, diepdonkere stem. Haar vertoning was simpel, maar goed.
Bij Asian Dub Foundation ging het er daarentegen heel hevig aan toe. De band barstte van de energie, de drum & bass knalde uit de boxen en het publiek bedankte met geschreeuw en gedans. De zweetdruppels vlogen in het rond en brachten extra smaak aan menig bierbekers.
Er was ook tijd en ruimte voor de Franse chanson. Bénabar is immens populair in Frankrijk, en dat begint ook in Wallonië door te sijpelen. Zijn humor valt in de smaak en de vrolijke meezingers doen de rest.
Ondertussen was de tent ook volgelopen voor Patrice. De man heeft blijkbaar heel veel fans, want elk nummer werd luidkeels meegebruld. Het is dan ook heel moeilijk om onbewogen te blijven op de aanstekelijke mix van zijn nasale stem, reggae, blues en folk. De Kasai Allstars brachten wat verder een bizarre maar interessante show, opgebouwd rond Afrikaanse dans en trancemuziek.
Groundation mocht de mainstage afsluiten met een bijzonder sterke set. Ze wisten op een sublieme manier jazz, reggae en rock door elkaar te halen. De RZA, bekend van Wu-Tang Clan en de soundtrack van Kill Bill, was dan weer zijn stoere zelf in de tent. De fans gingen volledig mee in zijn flow en de klassiekers deden ook hun werk. De rapper deelde zijn champagne met het publiek, dat op zijn beurt bedankte door joints op het podium te gooien. Het geluid en de installatie lieten het echter (alweer) geregeld afweten.
Desondanks kan Couleur Café zeker en vast terugblikken op een goede editie dit jaar. De verjaardag werd in stijl gevierd met de nodige bekende en onbekende namen. Nergens zat er een vreemde eend in de bijt en niemand liet het afweten. De organisatie draaide vlot, het eten was heerlijk, de tentoonstellingen waren prachtig en de vele randanimatie gaf een extra dimensie aan het festival-concept. Top!
Zap Mama stond nog eens met de originele bezetting op het podium, om zo de twintigste verjaardag van Couleur Café te vieren, het festival waar het voor hen ook allemaal begon. De set kwam echter niet volledig over en ging wat verloren in de immense oppervlakte. De intiemere tent was misschien beter geweest. Daar speelde Dynamic een ensemble van hiphop, rock en gospel. Ze staan er nog niet helemaal, maar het potentieel is er zeker.
Er zijn niet zo veel levende legenden meer over als het op zwarte muziek aankomt, maar Solomon Burke is er wél nog. Getooid in een blinkend paars pimpkostuum en zittend op een gigantische troon voerde hij het publiek mee door een show vol gospel, soul en rhythm & blues. Hij deelde rozen uit aan de vrouwen, bracht enkele echte klassiekers en ook de ode aan Michael Jackson kon niet ontbreken.
De ene grootheid was nog maar verdwenen of daar was de volgende al. Cesaria Evora stond als een kranige diva op de mainstage en bracht iedereen in beroering met haar melancholische, diepdonkere stem. Haar vertoning was simpel, maar goed.
Bij Asian Dub Foundation ging het er daarentegen heel hevig aan toe. De band barstte van de energie, de drum & bass knalde uit de boxen en het publiek bedankte met geschreeuw en gedans. De zweetdruppels vlogen in het rond en brachten extra smaak aan menig bierbekers.
Er was ook tijd en ruimte voor de Franse chanson. Bénabar is immens populair in Frankrijk, en dat begint ook in Wallonië door te sijpelen. Zijn humor valt in de smaak en de vrolijke meezingers doen de rest.
Ondertussen was de tent ook volgelopen voor Patrice. De man heeft blijkbaar heel veel fans, want elk nummer werd luidkeels meegebruld. Het is dan ook heel moeilijk om onbewogen te blijven op de aanstekelijke mix van zijn nasale stem, reggae, blues en folk. De Kasai Allstars brachten wat verder een bizarre maar interessante show, opgebouwd rond Afrikaanse dans en trancemuziek.
Groundation mocht de mainstage afsluiten met een bijzonder sterke set. Ze wisten op een sublieme manier jazz, reggae en rock door elkaar te halen. De RZA, bekend van Wu-Tang Clan en de soundtrack van Kill Bill, was dan weer zijn stoere zelf in de tent. De fans gingen volledig mee in zijn flow en de klassiekers deden ook hun werk. De rapper deelde zijn champagne met het publiek, dat op zijn beurt bedankte door joints op het podium te gooien. Het geluid en de installatie lieten het echter (alweer) geregeld afweten.
Desondanks kan Couleur Café zeker en vast terugblikken op een goede editie dit jaar. De verjaardag werd in stijl gevierd met de nodige bekende en onbekende namen. Nergens zat er een vreemde eend in de bijt en niemand liet het afweten. De organisatie draaide vlot, het eten was heerlijk, de tentoonstellingen waren prachtig en de vele randanimatie gaf een extra dimensie aan het festival-concept. Top!
