Emiliana Torrini

Haar naam laat iets anders vermoeden, maar net als Emilliana Torrini is Lovisa Elisabet Sigrunardottir maar voor de helft IJslands. En het klikt blijkbaar goed tussen die twee, want ze reist als Lay Low nog steeds mee in het voorprogramma. Net als tijdens de vorige passage in de AB speelde ze een aantal van haar kleine, breekbare akoestische liedjes. Ze werd hierin bijgestaan door een van Emilliana Torrinis muzikanten, maar toch lukte het haar amper om op te boksen tegen het gestommel van mensen die de hele tijd bleven binnen druppelen.

Emilliana Torrini begon aan haar set met gemengde gevoelens en dat was er aan te merken. Het concert in de Ancienne Belgique was het grootse zaaloptreden van de hele tournee en dat was heel erg opwindend, maar ook heel beangstigend, vertelde ze ons. Sterke songs als Fireheads, Heartstopper en Sunny Road  misten de magie om voor kippenvel te zorgen en de zangeres had heel wat tijd nodig om haar draai te vinden op het grote podium.

Veel van de charme van een geslaagd optreden van Emilliana Torrini heeft te maken met het contact dat ze maakt met het publiek en de grappige of ontroerende verhalen die ze tussen de nummers door vertelt. Aangezien ze nog steeds hetzelfde album aan het promoten is, kunnen we het haar misschien moeilijk kwalijk nemen, maar sommige van de bindteksten (het verhaal achter Me And Armini bijvoorbeeld) hadden we al een keer te veel gehoord. Ook het plagerig uitgesproken  “secret language” dat ze even in de microfoon zegt nadat ze haar muzikanten op het podium aangesproken heeft in het IJslands, komt weinig spontaan over als je het haar al een keertje zien doen hebt in de Club.

Maar op een gegeven moment sloeg de vonk toch nog over. Spijtig dat Emilliana Torrini voorlopig nog de gehaaidheid mist om haar nummer één hit Jungle Drums wat te rekken, want het publiek smulde ervan. Ook Tuna Fish, een nummer van haar triphop plaat 'Love In The Time Of Sience', verdwaald tussen het werk van de laatste twee platen, was erg geslaagd. Het relaas over een recent tour-avontuur, waarbij ze er van beschuldigd werd ongepaste foto’s te nemen in de vrouwentoiletten van een wegrestaurant, was een schot in de roos.

In de bissen experimenteerde ze met het soort publieksinteractie dat niet misstaat in een zaal van het kaliber als de grote zaal van de AB. Terwijl ze zelf gitaar speelde en een mooie versie van Lenny Kravitz’ Fields Of Joy zong, werd de zaal aangemaand om er Dear Prudence van The Beatles over heen te zingen. Een geslaagde mash-up en samenzang was het resultaat.

Als we heel eerlijk zijn, zien we onze Emilliana toch liever niet nog verder doorgroeien. Dat ze de hitjes maar doorschuift naar Kylie Minogue, dan kunnen wij blijven genieten van haar unieke charmes en verstilde liedjes die in Vorst Nationaal niet zouden overleven.