Lokerse Feesten

Dinsdag 5 augustus, voor elke Sonic Youth-fan een dag om naar uit te kijken: een afspraak met vijf levende en nog zeer actieve legendes van de hedendaagse rockmuziek. Tappend uit een oeuvre dat meer dan 20 jaar en 16 albums bestrijkt, toverden de meesters der noiserock de Lokerse Feesten om tot een broeierig gitaarepos. Gangmakers van dienst waren de uiterst strak rockende heren van Triggerfinger.

Triggerfinger startte in de regen, met een deftig voortscheurend Short Term Memory Love. De toon van de rest van het optreden was gezet. Supergitarist Ruben Block, het beest Mario Goossens en basbink monsieur Renaud waren duidelijk in vorm en bliezen desgevallend elke resterende regenwolk weg. Zonder al te veel moeite speelden ze de Grote Kaai vol, met een gedegen mix van nieuw werk en klassiekers als Faders Up en On My Knees.



Afsluiten deed Triggerfinger naar goede gewoonte met hun heerlijk harde en uitgesponnen cover van het Creedence Clearwater Revival-nummer Commotion, zoals steeds weer het orgelpunt van hun moddervette rockshow. Wie de kans krijgt, moet dit stel zeker ooit eens bekijken. Je vindt geen beter geoliede rockbulldozer in dit land.



Sonic Youth werd al midden de soundcheck vol lof en vuur aangekondigd door de lokale presentator. Helaas, hij verschoot zijn kruid te vroeg. Pas een tiental minuten later zou Sonic Youth doodgemoederd het podium opwandelen. Na wat gerommel met versterkers, pedalen en een radiootje werd met het stokoude (1982) Burning Spear een show op gang geschoten die ons doorheen meer dan 20 jaar songmateriaal zou sleuren.



Het zwaartepunt van die trip lag vooral bij het legendarische album 'Daydream Nation'. Tijdens The Sprawl verliep het samenspel hier en daar nog wat stroefjes, maar vanaf het daaropvolgende 'Cross The Breeze was de razende noiserockmachine op volle toeren. In één ruk kregen we er ook nog de eerste twee delen van de Trilogy en het ziedende Eric's Trip bij.



Het was duidelijk, de 'Daydream Nation'-tour van vorig jaar zat het vijftal nog stevig in de vingers. Maar daar bleef het dus niet bij. Vanop 'Experimental Jetset, Trash And No Star' kregen we het immer sexy Bull In The Heather, uit 'Dirty' speelden ze de verwrongen lovesong Drunken Butterfly en met Mote was ook 'Goo' vertegenwoordigd.



Het enige zwakke schakeltje in de set was Jams Run Free, het eerste van twee nummers die in de 21e eeuw ontstonden. Het nummer bleef in eerste versnelling steken, om tegen het einde dan plots toch uit het niets hard toe te slaan. De nog steeds uiterst ravissante Kim Gordon bracht intussen een verleidelijke dans ten berde.



Na een zinderend Pink Steam en een korte smeekbede om meer van dat kreeg het publiek tijdens de bisronde nog een angstaanjagend sterk gebracht Shaking Hell en het anthem der anthems in de Sonic Youth-catalogus Teen Age Riot, de kers op de taart van een zinderend optreden. 



Conclusie: het geluid zat goed, de playlist was een en al variatie en Sonic Youth zelf had er zin in. Meer moest dat niet zijn.