Ane Brun - I Thought We Were The Same
BMG Rights Management (UK) Limited
Jürgen Magerman — 21 november 2026

Vertrouwen komt te voet en gaat te paard, maar de Noorse nachtegaal Ane Brun laat haar nieuwe plaat 'I Thought We Were The Same' vooral in draf vertrekken. Brun, al decennia één van meest bezige bijen in de Scandinavische muziek, keilt piano en akoestische gitaar voorlopig in de koffer na haar, overigens prachtige, Noorstalige folkuitstapje 'Nærmere' en coverplaat 'Portrayals'. In de plaats daarvan kiest ze voor gelaagde elektropop die mikt op de heupen én mogelijks internationaal grotere zalen. Ze bouwt daarmee verder op de elektronische fundamenten die reeds gelegd werden op 'After The Great Storm' (2020), maar richt zich, zeker wat de eerste nummers betreft, nog nadrukkelijker op het inzetten van onversneden elektronica.
De plaat is qua onderwerp een duik in de dynamiek van vertrouwen en verraad. Geen klassiek liefdesverdriet, maar de emotie die volgt wanneer iemand vertrouwen heeft geschaad. Op zich geeft dit thema enige gepaste sfeerschepping wanneer de breekbaarheid van Bruns met fluweel omfloerste stem clasht met de kille kilte van elektronische beats.
Dat contrast valt evenwel best mee, zoals op opener Hold Me, is te horen. Het broos opbouwende nummer ontstond uit een samenwerking met de Noorse producer ARY, en bouwt bijna zes minuten lang op tot een broeierige climax. Het nummer ontstond in Göteborg toen Brun met piano improviseerde op een stille choreografie van de Japans-Amerikaanse Hiroki Ichinose, zoals te zien in de bijpassende clip, en lijkt de nood aan fysieke nabijheid ter verdringing van emotionele afstand te weerspiegelen. Voor Eat The Fruit sprak Brun dan weer de gebroeders Röyksopp aan, die nooit afkerig zijn voor een samenwerking links of rechts. Het is een ingetogen, hypnotiserende en donkere track geworden met een pompende baslijn, die reeds vanaf het begin met een mild volume de maag doet trillen, zeker als Ane de vraag stelt of je de honger voelt. Mogelijks wel, maar het zal niet alleen de honger zijn, dus. Met daarna de radiovriendelijke popsong Hand In The Fire – reeds enkele jaren geleden verdienstelijk gelost als single – en het op een heerlijk brommende bas gebouwde Can We Go Back kan Ane Brun het beheersen van vergaande kennis over het schrijven van sfeervolle elektropopnummers alvast van haar competentiewishlist schrappen.
Toch ontsnapt 'I Thought We Were The Same' niet helemaal aan de valkuilen van het betreffende genre, om een plaat af te leveren die van het eerste tot het laatste nummer kan bekoren. De productie van de tweede helft van de plaat komt soms net iets te clean over. Waar het dromerige How Can I Hold Your Hand, met Emilie Nicolas en – zie de jaren tachtig daar door het elektropopwolkendek priemen - Two In This Story nog weten te boeien, kabbelt de plaat daarna iets te ongevaarlijk verder. De introspectieve piano-adempauze Re-evaluating You herinnert ons nog even aan de good old klassieke Ane Brun, maar nummers als Shock Treatment en Certain Moments missen ietwat de melancholische ondertoon die haar zo weet te typeren. Afsluiter In These Waters is dan weer Cyndi Lauper-nostalgie, waarmee het decennium van schoudervullingen en neon trainingoutfits terug weer wat wordt omarmd.
