Kids With Buns - Bell Jar

V2

Johan Giglot — 18 november 2026

Bell Jar

Het eeuwige probleem: wat doe je met een noodzakelijke tweede plaat, als je met je eerste worp meteen hoge punten scoorde? Zelfde verhaal (voor de fans)? Gijkaardig verhaal (voor jezelf)?

Het heeft Amber Piddington en Marie Van Uytvanck, onze Belgische Kids With Buns, ook bezig gehouden. De inspiratie haalde het duo uit een novelle van Sylvia Plath ('Bell Jar') die omschrijft hoe elk proces in het leven verloopt als een cirkel van glorie, verval en heropbouw. U ziet allicht ook de allegorie met deze tweede plaat, die drie jaar op zich liet wachten.

Wat niet wegneemt dat de microbe bleef kriebelen en de songwriterkunsten van beide dames moesten blijven blenden. Of dat ze aan de fanbasis bleven sleutelen door bijvoorbeeld aan het VTM-programma 'Liefde Voor Muziek' deel te nemen. En dus ging Kids With Buns voor gelijkaardige en herkenbare muziek, maar een meer volwassen en vooral ook duistere sound. Die hebben ze trouwens zowel te danken aan de Amerikaanse producer Jacob Blizard als aan de effectieve periode van burn-outs en breakups, die beide dames ervaarden.

Of dat nu gaat over de meer langzame ballads dan wel over de meer stevige krachttoeren op dit album, er hangt zo'n soort van duistere gloed over, die perfect afstemt met de donkerblauwe, groezelige, lage stem van Marie en het veelzijdige, soms stevig banaan gevende gitaarspel van Amber. Combineer dat met lekker gelaagde arrangementen en een behoorlijk overweldigende sound en je krijgt een mooie herfstsfeer.

Om maar te zeggen dat beide dames nog steeds stevig kunnen bluesrocken of indiepoppen. En daarbij aarzelen ze niet om de ziel bloot te leggen en vele relatiebreuken of onzekerheden te bezingen. Niet als slachtoffer, maar eerder als overwinnaar uit negatieve ervaringen. Doorheen de allereerste woorden van deze plaat - "I'm in control / you'll believe it all" - mag je gerust het proces van twijfel en eigen overtuiging lezen.

Maar kom, laten we het niet allemaal te donker inzien, ook al is het centrale thema "moments where love can fail" - woorden van Marie. Eerste single Blind is een epische, harmonieus samen gezongen knaller die blaakt van levensenergie, ook al wilt het onderwerp van de song eventjes gewoon lekker de gordijnen naar de buitenwereld toe sluiten. Lekker meezingbare instanthit. Net als Best Friend natuurlijk, waarvan je het melodietje "I wanna be your best friend, best friend" al na een halve luisterbeurt meefluit.

Misschien hadden we nog net iets meer van die "earcatchers" kunnen gebruiken. Want we verliezen op één of andere manier de focus een beetje bij elf liedjes en twee instrumentale, dromerige adempauzes tussenin. Net iets te veel sfeer, liefdesperikelen en te weinig panache om "er opnieuw voor te gaan"? En dat houdt ook de tristesse en doordringende emotie van de broze, akoestische afsluiter The Finite een beetje achterwege, een song die Maries relatiebreuk en de paniek en onzekerheid verwoordt, toen ze aan de deur van compagnon en nieuwe partner Amber kwam uithuilen. Over puur gesproken…

← Terug naar overzicht